Reisverslag Bosnië September 2013 door Ilonka

Ilonka Koning ging mee op stage, hieronder haar prachtige verslag;

Mijn stage deed ik in Bosnië, omdat ik dierenartsassistent wil worden. Voor het eerst ga je echt naar het buitenland, niet Duitsland of Italië, maar Bosnië. Het landje met weinig regels en een asiel met zo’n 175 honden. Op de site van de SDB staan veel foto’s van het asiel,  maar het is zo anders in het echt.

1e dag
4 uur opgestaan, broodje gegeten, en dan om half 5 in de auto richting Arnhem.  Daar op een parkeerplaats ben ik bij Suze en Fred in de auto gestapt, en begon de lange reis naar Bosnië van zo’n 1600 km. Daar komen we laat in de avond aan bij het hotel, dus gaan wij eerst naar bed. Welterusten..

2e dag
Voor het eerst zie je dan het asiel. Het ligt afgelegen van het dorpje, om overlast te voorkomen. We worden vriendelijk begroet door Svjetlana, de verzorgers, en alle honden. Heel gezellig. Nadat we kennis hebben gemaakt, beginnen Suze en ik aan het klaarmaken van de O.K. (Operatie Kamer). Alle spuitjes, flesjes, doekjes etc., zoeken we uit. Ook deze spulletjes zijn gedoneerd. Het kan natuurlijk niet te oud worden. We stellen de tafels op, en hangen de lampen aan het plafond. Tegen 12 uur even wat eten, en dan lekker hondjes aandacht geven.
Die avond terug in het hotel, maken we kennis met de 2 artsen en hun assistent, 3 kanjers van Bosniërs. We hebben met z’n allen heerlijk gegeten, het is niet duur en lekkerder dan in Nederland. Ong. half 10 gingen we naar onze kamer. Even een dagverslag maken, en toen gaan slapen.

3e dag
De volgende ochtend in het asiel. Vandaag worden de asielhonden gesteriliseerd/gecastreerd. ik heb nog even wat benches neergezet, voor de hondjes als ze uit de narcose komen,kunnen ze rustig in hun eigen kooi bijkomen. Suze en Svjetlana hebben alvast 2 hondjes opgehaald, en een van hen mocht ik even vasthouden. Het andere hondje kreeg gelijk de spuit, zodat het ging slapen, en een van de artsen gelijk kon beginnen zodra hij sliep. Met een operatie worden er allerlei spulletjes gebruikt, tangetjes, schaartjes, mesjes en haakjes, allemaal een eigen naam, en die moeten allemaal weer schoon. Het uitkoken van de setjes , daar hield ik me vooral mee bezig, dus van de operaties zelf heb ik niet veel gezien. Maar bij een hondje mocht ik blijven kijken, het hondje dat ik eerder had vastgehouden, ook mocht ik deze naar de bench brengen. Dat is best spannend, als je dat nog nooit gedaan hebt. Je moet ze dan zo neerleggen dat ze makkelijk kunnen ademen. Het zag er best wel vies uit tijdens de operatie, al dat bloed. Maar ik moet het er voor over hebbeen als ik echt dierenartsassistent wil worden. De tijd vliegt echt voorbij, na 20 honden en een kat, ben je ook echt wel door de dag heen. We nemen afscheid van de verzorgers, en gaan hoogverlangend  naar een douche terug naar het hotel.

4e dag
De dag begint net als de anderen, een heerlijk ontbijt met versgebakken brood in het hotel. Ook in het asiel begon alles hetzelfde, maar nu gingen we de particuliere honden doen. Al snel kwamen de 1e eigenaren die hun hond lieten castreren/steriliseren. Totaal weer een stuk of 20 en een zwangere kat. Alles verliep verder het zelfde als gister. Suze bij de operaties, Fred met de foto’s en ik bij de setjes. Halverwege de dag was er een hond die de narcose niet aankon, en overleed op tafel. Zo sneu voor de eigenaar. De andere honden hebben het allemaal overleefd, ook de 2 moederhonden. De moeders zitten nu in het asiel. Deze 2 waren van straat gehaald, net zoals de vele andere asiel honden.

5e dagVerslag93 001
Vandaag is het alweer de laatste dag in het asiel. Dat betekent dus dat we alles weer op moeten ruimen. De tafels en alle spulletjes worden weer opgeborgen. Al het gebruikte wordt weggegooid, alle benches worden ingeklapt en opgestapeld en de kleedjes worden in zakken gedaan. Ook al deze benches zijn gedoneerd aan de SDB. Als alles is opgeruimd gaan Suze en ik de 4 hondjes die meegaan ontvlooien en ontwormen. Een van deze 4 gaat met mij mee, een met Suze,  en 2 met  Tanja en Cokkie. Als dat gedaan is worden ze meegenomen door Svjetlana en een van de verzorgers om ze te laten chippen. Net toen ze wegwaren kregen wij te horen dat er 3 granaten uit de oorlog tot ontploffing werden gebracht. Filmen dus. Fred heeft camera’s  neergezet om de ontploffing, en om de schokken die je voelt te filmen. Was interessant om te zien. Al vrij snel kwamen de gelukshondes terug van het chippen, en moesten we afscheid nemen van de andere honden. Morgenochtend zouden we de 4 ophalen, dus van afscheid nemen komt dat niet veel, we moesten daarna gelijk weg. Het is me gelukt om een paar foto’s te maken van de reis, Fred heeft er veel meer, en deze staan op de site.

Groeten en vele pootjes uit Bosnië.

Mijn stage van 4LGK deed ik in Bosnië, omdat ik dierenartsassistent wil worden. Voor het eerst ga je echt naar het buitenland, niet Duitsland of Italië, maar Bosnië. Het landje met weinig regels en een asiel met zo’n 175 honden. Op de site van de SDB (de stichting waar ik een weekje bij meeloop) staan veel foto’s van het asiel,  maar het is zo anders in het echt.