Reisverslag Bosnië, Orasje, april 2016, door Ingrid

 

De aanleiding van mijn reis naar Orasje is dat op 20 oktober 2015, tot mijn grote verdriet mijn grote liefde Barri (friese stabij) is overleden.  Rocky (Bosnier, zelf na een vakantie opgehaald in 2004) is ondertussen toe aan een maatje, wij hebben de ruimte en Orasje heeft Simon….

Maar ondanks dat ik SDB een meer dan warm hart toedraag en met enige regelmaat probeer financiële steun te bieden heb ik het nooit aangedurfd om zelf naar het asiel af te reizen. En nu op donderdag 14 april is het dan toch eindelijk zover dat ik samen met 4 andere dames Simon ga ophalen.

Het bereiken van Orasje gaat voorspoedig. Alleen de laatste grensovergang wordt nog wat spannend, wanneer onze auto al door is en Monique en Susan nog even uit de auto moeten, achterklep omhoog en hier en daar wat vragende blikken van de beambte krijgen. Uiteraard gooien zij direct zoals afgesproken al hun charmes in de strijd en dan is er natuurlijk geen douane die dit kan weerstaan!

Na een nachtje heerlijk slapen vertrekken we de volgende dag rond 8.30 uur naar het asiel. De eerste aanblik van de armoedige kennels snijd dwars door mijn tere zieltje. En alsof hij op mij zit te wachten, staat Simon samen met een groep andere honden blaffend bij het hek. Ik ga als laatste naar binnen….Ja gek he? Ik wist opeens niet meer hoe de deur open moest, en schreeuwde in blinde paniek tegen Suze “HOE GAAT DIE DEUR LOS, HOE GAAT DIE DEUR LOS”

Ondertussen blaffen 135 hondjes allemaal zo hard ze kunnen om aandacht.

Hoewel ze er allemaal goed uitzien, goed verzorgd worden vind ik het naarmate ik er langer ben, steeds lastiger worden. Hoe langer ik hier ben, hoe meer dingen ik zie en besef, die heel naar zijn.

Het is op dit moment “pas” 26 graden en veel hondjes zitten in de
brandende zon. Sommigen blaffen net zolang totdat ze amper nog een klein beetje geluid kunnen maken.  Het enige vermaak wat ze in de kennel hebben is hun maatje, of hun hok waar ze continu op en af springen. Het idee dat wij voorbereidingen aan het treffen zijn om 8 hondjes een gouden mand te bezorgen betekent voor mij dat er 125 achterblijvertjes zijn die een bloedverziekend hete zomer tegemoet gaan. Met daarna een ijzig koude winter zoals wij die in Nederland alleen nog kennen van de Elfstedentocht van 63.

Vooral de hondjes die iets mankeren zullen hun leven lang in het asiel slijten. Ik bedenk me dan ook , dat de eerste de beste die in Nederland nog 1x laatdunkend tegen mij zegt dat “de asiels in Nederland ook vol zitten” een penalty van me krijgt!

Maar……..

Gelukkig heb ik buiten de waanzinnig lieve, dankbare hondjes ook kennis mogen maken met 4 kanjers van mensen.

Svjetlana ‘de baas’ is meer dan top! Gewoon omdat ze doet wat ze doet. Want ik geef het je te doen een asiel runnen in Bosnië. Veel mensen doen nog liever niets dan dat ze uit vrije wil met dieren gaan werken.

Mara werkt hard , is niet bang voor hondjes , maar is geen knuffelverzorger. Ze is vriendelijk, doet haar werk en dat is prima!

Nikad de man van Ada, is een schat. Hij werkt in een rustig tempo maar gaat wel heel de dag gestaag door. In zijn spijkerbroek van een Haarlems Schilderbedrijf. Zijn liefde voor dieren zit wel goed want ook wanneer hij zich onbespied waande, pakte hij Zorana (een golden retriever-achtige) helemaal in zijn sterke armen om minutenlang te knuffelen.

En dan hebben we Ada. Wat een vrouw. Ik ben verliefd geworden op haar tomeloze inzet. Op haar net even te grote T-shirt, haar knal koperen haren met een flinke uitgroei. Kortom haar vrijheid om eruit te zien zoals ze eruit ziet. Zonder uitzondering kent ze alle hondjes bij naam, en alle hondjes (ook de hele angstige) zijn meer dan dol op haar. Wanneer ik naar haar kijk en me besef dat ik dus afscheid moet gaan nemen van zo’n wereldwijf hou ik t niet droog. En schaam ik me voor elk uiterlijk vooroordeel wat ik had toen ik haar voor t eerst zag. Want mocht ik ooit al gedacht hebben dat wat ik doe, er toe deed….Dan kan ik alleen mezelf maar heel hard uitlachen.

Wat deze vrouw voor mij uitstraalt en uitdraagt! Voor een paar schamele centen werkt ze dag in dag uit met alle liefde die ze heeft in het asiel van Orasje.  Wanneer ik afscheid van haar wil nemen wuift ze dat weg “Nee nee, ik ben er morgenochtend om 4.30 uur als jullie de 8 hondjes komen halen”  Tja…8 hondjes, waaronder 1 van jouw lievelingetjes Simon.

Dit besef zet me met beide benen op de grond, ik heb niks te klagen. Maar ja, in onze westerse wereld denken we dat vaak wel. Mijn blik op de “armoedige” kennels is totaal veranderd. Alle hondjes mogen om toerbeurt heerlijk rennen op hun eigen ruime uitloopveld. Ze hebben aan liefde en vrolijkheid geen gebrek. En weet je….Liefde en knuffels zijn niet te vervangen door een hondenjas met glitters en gouden stiksels. Of een bench van zilver met briljantjes waar je 8 uur per dag in moet omdat t baasje moet werken of voor de 4e keer deze week moet shoppen….
Mijn reis is samen te vatten in deze laatste zinnen:

Lieve Ada
Wat ben ik blij dat ik jou heb mogen leren kennen. Ik heb heel veel van je geleerd en ben van je gaan houden. Van jou als mens, van je morsige handen om mijn gezicht en je onvoorwaardelijke inzet voor de hondjes.

En had ik het over afscheid nemen? IK neem helemaal geen afscheid, ik beloof je dat ik terugkom. 20160424_nieuws

Jij bent degene die keer op keer afscheid moet nemen…..

Ti Amo Ada

Ingrid(op de foto met Simon, haar nieuwe geweldige aanwinst)

 

Voor een uitgebreid fotoverslag klikt u hier!