Reisverslag Bosnië, Orasje, april 2015, door Machteld

Op 18 april 2015 was het zover. Tussen 06.30 – 07.00 uur hadden Dorianne, Rick, Marlies en ik afgesproken bij Marlies in Eindhoven. Gevieren trokken we naar Roermond waar we om 07.30 uur afgesproken hadden met Suze, Fred, Winan, Nicole, Fianne en Jan-Willem. Even een korte kennismaking en op naar Orasje, Bosnië. Nog “een stief kwartiertje” te gaan, waarvan Rick, in ‘onze’ auto, het allergrootste deel voor zijn rekening nam. Na verschillende sanitaire stops, waarbij we ook even de benen konden strekken, kwamen we rond 22.15 uur aan in Hotel Derby waar Thea en Arnold ons verwelkomden. De dag ervoor waren zij per vliegtuig, met enige hick-ups, aangekomen.
Voordat we naar onze kamers gingen instrueerde Suze ons nog even voor de volgende dag: 08.00 uur ontbijt en 08.45 vertrek naar het asiel.

Zondag de 19e tijdens het ontbijt was de eerste gelegenheid dat we als groep samen aten en dus even aan elkaar konden snuffelen. Dat was ook maar even, want direct na het ontbijt gingen we naar het asiel, ongeveer vijf minuutjes rijden vanaf het hotel.

De honden verwelkomden ons met een luid blafconcert en ook Ada en Baan kwamen ons hartelijk begroeten. Soms een liefdevolle begroeting tussen oude vrienden. Later maakte ik ook kennis met Svjetlana. Zij runt alles om het asiel heen en verzorgt de administratie, contact met de dierenarts, voedselvoorraad voor de honden, de gemeente, de afval-verwerker etc. Later hoorde ik dat Svetlana elke dag om 04.00 uur opstaat en dan de zwerfhonden in de buurt gaat voeren. Geweldig!

De eerste ren waar we binnenkwamen zaten een moeder, haar vier pups en een adoptiepup. We kregen de tijd om ons wegwijs te maken op het terrein en kennis te maken met de honden. Momenteel zijn er 150 honden in het asiel. Je wordt dan even getroffen door het geluid van al die blaffende honden, maar daar wen je snel aan.

Winan was hier al veel vaker geweest, dat zag je. Zij pakte geroutineerd meteen de emmer, tuinslang en de veger en ging aan de gang. Ik werd overvallen door het aantal honden, waarvan het merendeel gewoon aandacht wilde, hoewel sommige eerst de kat uit de boom keken, voordat ze je toelieten. Die ochtend probeerde ik Max te borstelen, maar het onderhaar was zo geklit en zat zo vast, daar moesten rigoureuzere maatregelen genomen worden. Toen Max en Liza aan de andere kant van het hok stonden, dacht ik veilig het hok uit te komen. Mis evenwel. Max glipte langs me heen en even later hoorde ik lawaai en opschudding, want Max en andere honden, dat is geen goede combinatie, vooral niet met andere reuen. Oeps! Ook Liza had haar kans schoon gezien en was naar buiten geglipt. Haar kon ik gelukkig zelf weer in het hok zetten. Even later kwam Rick met grote Max aangedragen. J Pppfff, gelukkig! Er was niks ernstigs gebeurd.

Na de hokken te hebben schoongemaakt en kennis gemaakt te hebben met de honden, eindigde de eerste dag rond 16.30 uur en reden we terug naar het hotel.
Lekker opfrissen, want dat was wel nodig, en toen gezellig met z’n allen in het hotel een borreluurtje, waarna we aan tafel gingen. Het eten was goed en de porties waren ruim.

Elke dag vertrokken we na het ontbijt rond 08.45 uur naar het asiel en rond 16.30 uur gingen we terug naar het hotel, opfrissen, gezamenlijk wat drinken en met z’n allen eten. Elke avond hebben we in het hotel gegeten. Eén van de avonden deed de eigenaar van het hotel ieder van ons een fles Slivovitsj cadeau. Ik denk dat hij wilde uiten dat hij blij was dat we elke avond bij hem aten, genoten van het borreluurtje en natuurlijk hebben we de hele week daar overnacht.

We boften met het weer. Hoewel er de eerste dagen een frisse wind stond, regende het niet. Naarmate de week vorderde werd het warmer.

Er was automatisch een standaardindeling tussen de werkzaamheden voor de vrouwen en die van de mannen. J De mannen, Fred, Jan-Willem en Rick, voerden de, zeker, hoognodige reparaties uit. De vrouwen ruimden de poep, maakten de hokken schoon, wasten de etens- en drinkbakken uit en vulden de drinkbakken weer. We deden het met liefde. Ook de creativiteit kwam aan bod. Een aantal hokken werd opgevrolijkt met frisse kleuren en leuke figuren.

Dinsdag ‘mijn’dag
Op dinsdag moesten we rond 10.30 uur stoppen met onze werkzaamheden en achter de schuur komen staan. Het was me al opgevallen dat de honden erg onrustig waren en veel blaften. Het bleek dat de mijnenopruimingsdienst gecontroleerd een mijn tot ontploffing ging brengen. Uiteindelijk moesten we nog verder weg staan, namelijk buiten het hek, bij de auto’s. Er werd gevraagd de ruiten van de auto’s open te doen, zodat die er door de druk niet uit zouden vliegen. Daar had niemand op gerekend, dus de chauffeurs hadden geen autosleutel bij zich. Gelukkig is er geen autoruit gesneuveld. Wij stonden op zeker 150 meter afstand van de mijn, maar toen hij ontplofte ging de schok toch door m’n lijf en ik schrok hevig. Dit was maar één mijn! De mensen en dieren in dit land hebben zo’n ontploffing tijdens de laatste oorlog vele malen meegemaakt en dan geen gecontroleerde explosie. Nee! Weer mensen en dieren gedood! Dat moet verschrikkelijk zijn geweest!

Woensdag trakteerde Suze ons als lunch op twee lekkere, grote megapizza’s.
Later in de middag kwamen er een journalist en een cameraman om het asiel wat meer bekendheid te geven, met als doel o.a. meer donateurs te krijgen.

Eind van de middag gingen een paar van ons met Arnold en Thea mee, een klein stukje rondrijden in de omgeving van Orasje. Hoewel de oorlog al even geleden was, waren de gevolgen in Orasje en omgeving nog duidelijk zichtbaar zoals de gaten, de je nog in de huizen zag, soms geheel vervallen huizen naast goed verzorgde, nieuwe huizen. Orasje-stad vond ik een beetje somber en de gezichten van de mensen troffen me door de trieste blik. Er was weinig vrolijkheid.

Marlies, die in het dagelijks leven in de zorg werkt, heeft daarnaast haar eigen trimsalon aan huis. Deze week had haar trimsalon een filiaal in Orasje.
Marlies trimt meestal kleinere honden. Deze week heeft ze echter in drie sessies grote Max van zijn klittende, trekkende vacht ontdaan. Dat zal een hele opluchting voor hem geweest zijn. Verder heeft ze de zeer langharige honden van hun dikke vacht ontdaan, zodat ze straks beter tegen het warme weer kunnen en bij andere honden heeft ze de haren geknipt.

Een van de dagen gebeurde er iets bijzonders. Hilda, een zeer schuw teefje, een soort wolfje, liep steeds nerveus op-en-neer over de drie hokken in haar ren, die ze deelde met twee andere honden. Na een paar dagen was er een piepkleine verandering, want ik mocht Hilda een keer aanraken terwijl zij in haar ren was en ik erbuiten. Het aller- allermooiste was echter het moment dat Hilda vrij rondliep over het terrein en Nicole op de grond zat en …….. toen kwam Hilda zelf naar Nicole toe en Nicole kon haar heel liefdevol aaien. Een super-moment!

Een paar hondjes zouden de geluksvogels zijn en kregen een kans op een nieuw leven in Nederland. Zorgvuldig werden er 5 uitgekozen waarvan 2 hondjes die al heel lang in het asiel zaten, en duidelijk toe waren aan een kans op een eigen huis. Gwen, Seli, goga, Dora en Dante mochten mee naar Nederland.

De terugreis begon de 24e vroeg. Om 05.00 uur bepakt en bezakt op de parkeerplaats van het hotel. Het was nog donker. We kregen allemaal nog een lunchpakket van het hotel mee. De bagage ingeladen en naar het asiel om de honden op te halen, die mee naar Nederland zouden gaan. Svjetlana en Baan waren er om te helpen. De reis verliep voorspoedig. Geen problemen bij de grenzen, alle papieren waren dik in orde. Dora en Goga reden met ons mee. Zij hebben de hele reis rustig in hun bench gezeten. Bij aankomst in Eindhoven werd Dora opgehaald door de mensen die haar in Nederland opvangen. Goga ging met mij mee naar Arnold en Thea, waar zij liefdevol ontvangen werd.

Ik denk dat ik ook namens de anderen spreek als ik zeg dat ik veel bewondering heb voor Svjetlana, Ada en Baan die dit dag-in, dag-uit doen of het nou mooi weer is of het sneeuwt en regent. Zij zorgen ervoor dat de honden van Orasje goed verzorgd worden.

Ik heb erg genoten en ik ga graag nog eens mee.

Machteld Vermeulen

Voor de zekerheid nog even de link naar de foto’s