Reisverslag Bosnië, Orasje, april 2015, door Arnold en Thea

VOOR DE EERSTE KEER NAAR HET ASIEL IN BOSNIE.

In april van dit jaar zijn wij voor de eerste keer naar het asiel in Bosnië geweest.
De groep ging met auto’s, wij met het vliegtuig naar Tuzla en met de huurauto op weg naar Orasje.
Wij hebben de eerste dag doorgebracht in Tuzla, een stad dat alles weer aan het opknappen is na de oorlog, maar waar je nog duidelijk sporen ervan ziet. De mensen waar wij in pension zaten waren de verschrikkingen nog altijd niet te boven, hele families zijn uit elkaar, heel veel familie was verhuisd naar andere landen. Als je dit hoort beseft je pas goed de impact van dit alles.

De volgende dag op weg naar Orasje, spannend.
De groep zou avonds laat pas arriveren en wij vonden het heel leuk om te horen dat onderweg alles goed was gegaan, het is tenslotte een hele rit.
De volgende dag na het ontbijt op weg naar het asiel, wat zouden we zien, hoe zou de sfeer zijn, allemaal vragen die we onszelf stelden, maar pas zouden ervaren als het zover zou zijn. Toen we aankwamen kregen we een welkomstconcert van alle honden, heel vertrouwd eigenlijk, omdat we het op filmpjes al hadden gezien.
Eerst door het hek bij de pups met hun moeder, ze wilden allemaal wel een aaitje of knuffel. Daarna door na het grote veld, een hartelijk welkom door Svjetlana en Ada en Bahn.
En dan een rondleiding door het asiel en kennismaken met de honden, sommige bekend van foto’s, sommige nog nieuw voor ons. Maar ze zien er bijna allemaal goed gezond en tevreden uit, sommige nog erg afwachtend wat er nu weer op hun terrein komt.

Al gauw had ieder zijn eigen werk gevonden, klusjes doen, knuffelen met de honden, en iedereen helpt mee om de extra karweitjes te doen waar de medewerkers niet aan toe komen. En veel, heel veel, foto’s maken natuurlijk.
Wij zijn nog een middag op pad geweest om de omgeving te bekijken. Er waren onderweg nog heel veel kapotgeschoten huizen te zien, met daarnaast weer nieuw gebouwde huizen. Veel bordjes met waarschuwingen voor mijnen, dus uitstappen kun je niet overal. Heel indrukwekkend.

Avonds waren we best wel moe van de vele indrukken, het asiel met alle honden, de rit die we die dag gemaakt hebben, het maalde nog lang na in onze hoofden.

De volgende dagen hebben we weer in het asiel geholpen en het wende snel, heel snel. De honden begonnen ons ook al te herkennen, wat erg leuk was.
We hadden wel het idee dat sommige honden nooit aan het hectische leven in Nederland zouden kunnen wennen. Ze hebben daar hun gestructureerde leventje, en als ze in Nederland zouden komen zou dat een te grote overschakeling voor hun zijn.
Erg speciaal voor ons was ook het moment dat we onze “adoptiehond op afstand ” Djozefina ontmoette. Wat is ze mooi en wat wordt er goed voor haar gezorgd. We hadden al een paar keer gevraagd of ze haar mee wilden brengen naar Nederland. Maar we zagen al snel waarom zij niet geschikt is voor adoptie. Ze is heel lief maar veel te schuw, mensenschuw. We kregen op een gegeven moment wel wat meer oogcontact met haar, maar ze bleef de hele tijd op een voor haar veilige afstand. Een heel positief gevoel krijg je als je te horen krijgt dat al die honden die niet geschikt zijn voor adoptie gegarandeerd tot hun natuurlijke dood in het asiel mogen blijven. Maar de honden die wel geschikt zijn, zou je het liefst allemaal nog meteen meenemen , wat helaas niet kan.

Ook een aparte ervaring was dat op een geven moment alle honden begonnen te blaffen en heen en weer te rennen. De medewerkers waren ook in rep en roer om alle honden in de kennels te doen, wij ,de nieuwelingen, werden ingelicht dat er op de akker achter het asiel een mijn tot ontploffing zou worden gebracht. Wij moesten buiten het asiel achter onze auto’s gaan staan, met onze handen voor onze oren en mond open. Het was echt een hele harde knal, en dan stond het huisje waar de mijn tot ontploffing wordt gebracht ongeveer 100 meter van het asiel af. Dus de honden wisten al toen het bekende autootje aankwam wat er zou gebeuren.

Het viel ons op dat Svjetlana, Ada en Bahn heel goed op elkaar ingespeeld zijn. Dat is goed te zien hoe zij handelen nu met zo’n ontploffing, het vrijlaten van de honden die om de beurt in groepjes op het veld mogen en de vele werkzaamheden. En dan tussendoor ook nog de tijd nemen om met de honden te knuffelen. Een heel karwei, en met slecht weer, een heidens karwei. Dag in dag uit, jaar in , jaar uit.

Kennis gemaakt met Goga, zij zou een paar weken bij ons in opvang komen. Ze had al een nieuw thuis, maar moest nog even wennen aan het leven in Nederland,. Dus met haar extra geknuffeld, zodat ze vast aan ons kon wennen.
Wij hebben in de loop van de week vast kennis gemaakt ook met Manuela, die \eind november mee kwam voor opvang, wat een leuk hondje.
En zo loop je door het asiel en er gaat van alles door je heen, ze hebben het niet slecht, ze hebben eten , drinken, verzorging, liefde , veel liefde, zover dat mogelijk is met zoveel honden. Maar je zou het elke hond toewensen om een eigen thuis te hebben, met eigen baasjes. Een hele ervaring en leuk om te weten hoe de honden in het asiel hebben geleefd voor ze naar ons toe komen.
Wij raden het iedereen aan om ook eens een keer mee te gaan naar onze dierenvrienden in Orasje.
Arnold en Thea

20151208_nieuwsbrief