Client: Hilda Dijk, van
Date: 28 november 2014
Category:

17.11.2014

Hallo Allemaal,

Mijn naam is Toop oftewel de Tobedoos. Ik kom uit Bosnië en toen ik negen maanden oud was, mocht ik in januari 2007 naar Nederland komen. Mijn naam werd veranderd van Maggie naar Toby. Ik kwam terecht in Den Haag bij een heel aardige mevrouw en mijn grote vriendin, Vera. Vera kwam ook uit Bosnië en we konden het gelijk goed met elkaar vinden. Iedere dag mochten wij in het Scheveningse bos lopen en ik had het helemaal naar mijn zin. Er kwam nog een hondje bij ons wonen, die heel veel verzorging nodig had. Ook deed ons baasje aan opvang voor andere hondjes, dus het was een drukte van heb ik jou daar. Helaas hou ik niet zo van drukte. Ik hou wel heel erg veel van mensen.

Bij mijn baasje kwam regelmatig iemand op bezoek met allemaal lekkers. Dat mens was hartstikke blij met ons en wij met haar. Als ik de kans kreeg, sprong ik dan ook gelijk op haar schoot om mij lekker te laten kroelen. Opeens mocht ik een weekendje mee. Ik geloofde mijn ogen niet, maar zag het helemaal zitten. Al dat lekkers voor mij alleen? Rijden met die kar!

Ik kwam dan ook helemaal enthousiast thuis om alle verhalen te vertellen. Waar we geweest waren, wie ik had ontmoet, wat ik had gekregen. Alleen vond Izzy, ons opvanghondje dat niet geslaagd en deed lelijk tegen mij. Ik snapte er helemaal niets van. Zij was ook al een weekendje mee geweest, dan mag ik toch ook?

Jullie snappen dat ik helemaal opgewonden was, toen ik het weekend erop weer werd afgehaald. Ik ben nooit meer weggegaan. Ik werd daarna vier dagen in de week door hele lieve meiden opgehaald. In het begin was dat wel eng hoor, maar ik was dan wel samen met Donut en Boy. Donut en Boy horen bij de familie en ik ben gek op die kerels. Tsja, als teefje wil je zo nu en dan ook wel knuffels van een reu.

Ik woon inmiddels ruim drie jaar bij mijn mens. Ik noem haar mijn mens, want ik heb haar volledig onder controle. Ze doet gelukkig niet aan Cesar Milan of al die andere geintjes. Ik voel mij als Gompie in knuffelland. Zij maakte geen idioot lange werkuren meer en het eerste jaar is zij vijftien kilo afgevallen door alleen maar met mij te lopen. Het was hard nodig. En ik, ik ben ook totaal veranderd.

Vroeger ging ik voor iedereen op mijn rug liggen, nu moeten ze het verdienen. Donut heeft mij geleerd om te spitten en dat is mijn lust en mijn leven. Donut komt uit Spanje en die heeft mij verse pitamientjes leren waarderen. Het leven was goed en het werd zelfs nog beter.

Opeens was mijn mens hele dagen thuis. Geen ’s ochtends vroeg afscheid nemen. Geen ritjes meer in de bus om uitgelaten te worden. Iedere dag gaan we nu lopen in Midden Delfland en je hoeft daar niet aan de lijn. Vrouwtje heeft alle tijd van de wereld, dus ik kan daar lekker mijn gang gaan. Lange wandelingen in de wijk, waar ik toch een voorkeur blijk te hebben voor zogenaamd verkeerde jongens. Wie kan er ook zo’n stuk als Spike, de Stafford weerstaan? Effe lekker uit je dak gaan als een gillende keukenmeid en hem zonder een verdere blaf verdrietig achterlaten. Man, wat voel ik mij dan lekker!

Uit het niets word je dan geparkeerd bij vrienden en is ze weg. Mamma komt zo terug, ik hoor het haar nog zeggen. Ze doen mij aan de riem en samen lopen we richting huis. Zie ik mijn mens staan met een andere hond! Het is gelukkig een kleintje en met mijn meest hooghartige blik maak ik hem gelijk duidelijk wie hier de baas is. Pinkie uit Spanje kwam in ons leven.

Opeens ben je roedelleidster. Ik heb hier niet omgevraagd, zij vond het zo nodig en niet ik. Die kleine heb ik gelukkig flink onder de duim en niet alleen dat, hij weet ook hoe hij een dame kan plezieren. Mijn oren zijn nog nooit zo schoon geweest en soms voel ik mij verwend als in zo’n duur kuuroord. Dat mannetje is toch nog ergens goed voor. Buiten en binnen ben ik wel waakzamer geworden, want ik heb nu een familie om voor te zorgen. Gelukkig kan ik Pinkie een seintje geven om voor mij te reageren. Alleen heeft dat mens het door en krijg ik toch nog op mijn lazer. Moi???

Helaas ben ik de laatste tijd wat aan het tobben met mijn gezondheid. Dan weer dit, dan weer dat. Gelukkig heb ik mijn personeel goed onder controle. Laat Pinkie maar rennen, ik wil gedragen worden. Het is alleen niet de bedoeling om met fietskarretje en al in een sloot te belanden. Ze weet dat ik een hekel aan water heb! Een buggy deed zijn intrede en pas nadat ze eindelijk doorhad dat er een kussen in moest, lag ik als een ware keizerin. Ze is wel aardig hoor, het kwartje valt alleen een beetje langzaam.

Ook nu is er weer een knobbel in mijn poot ontdekt. Mijn fout misschien, want ik dacht dat een beetje mank lopen de buggy weer van stal zou halen. Nee zeg, gaan ze allemaal moeilijk doen met foto’s maken. Ik krijg nu wel iedere dag een brokje in mijn keel gepropt. Brokje zelf is ondanks haar verzekeringen dat het lekker is, niet te nassen. Ik voel mij er wel heel erg happy op. Net als mijn mens, heb ik te vroeg de nodige verouderingsverschijnselen gekregen en daar voel ik niets meer van. Ik ben weer een heuse jonge blom. Ik moet nu alleen heel goed opletten, dat zij die brokjes ook niet gaat slikken!

Ik ben een hondje wat kansloos was. Ik had het geluk dat er veel mensen om mij gaven. Via een asiel, via een stichting, via mijn baasje in Den Haag, zit ik nu hier. Wat heb ik een geluk gehad. Ik woon met katten, die ik geweldig vind. Ik woon met Pinkie, die ik niet meer kan missen. In de wijk alleen maar lieve mensen en visite claim ik ook. Mijn huis is ingericht voor ons viervoeters. We hebben een mens, die begrijpt wat het is om lekker te knuffelen, die begrijpt dat we ook zo nu en dan willen rennen. In Midden Delfland kunnen we zogenaamd weer ons jachtinstinct tonen. Mollen en muizen snap ik, maar waarom Donut mij geleerd heeft achter fazanten aan te gaan? Mijn lekkers krijg ik wel van haar. Het leven is meer dan goed.

Ik heb het getroffen. Ik hoop dat er meer mensen zijn , die hondjes zoals mij de kans geven om echt geluk te leren kennen.

Van Maggie, naar Toby, naar Toop, de Tobedoos. Niet alleen ik heb liefde gevonden, mijn mens ook. Dank jullie wel, zonder jullie was dat nooit gelukt!

Toop

toby_002

Hoe werkt Adoptie op Afstand?

Ook leuk om cadeau te geven! Een hond op afstand adopteren, voor maar 36 euro per jaar.
 

Nationale Dierenbon

Steun de dieren in Bosnië en geef een dierenbon cadeau. Voor meer info, klik op de afbeelding
dierenbon

Help ons helpen

doneer-nu

of

kom-in-actie