• choco adi 001
Client: Administrator
Date: 20 januari 2014
Category:

20-01-2014

Op zondagavond 1 december wordt Adi ons door Cokkie en Eerhard overhandigd in een kleine witte bench.
Zij komen net terug van een lange reis naar het asiel in Orasje. Adi wordt ons eerste opvanghondje.
Op 1 januari gaan we met pensioen en om onszelf een cadeautje te doen, hebben we ons tijdig bij SDB
aangemeld als pleeggezin. “Willen jullie wachten op de reis van april of zou 1 december ook al kunnen?”
vroeg Tanja nog bij het huisbezoek, tja….

choco adi 001

Nieuwsgierig verrekken we onze nekken om een blik in de bench te werpen, maar omdat het al donker is,
kunnen we hem niet goed zien. Onderweg naar huis krijgen we wèl het vermoeden dat we hem goed kunnen ruiken ?!
Thuisgekomen kunnen we de “schade” wat beter opnemen en inderdaad: hij moet direct in bad. Daar hebben we geen
keus in. Niet echt een ideale start, want wat onmiddellijk opvalt is dat Adi ontzettend bang is.
De eerste twee weken blijft dat ook zo. Althans: vooral in contact met ons; voor onze honden is hij niet bang.
Voor ons is hij net een “stuiterbal”: hij komt heel veelvuldig op eigen initiatief contact maken (snuit tegen je
been, lik op je hand), maar zodra je dan maar een vinger beweegt, deinst hij weer terug. In die eerste weken
valt ons trouwens nog iets op: Adi is werkelijk een prachtig hondje om te zien ?!
Maar zijn angstig gedrag is aanvankelijk toch wel het meest opvallend. Zo opvallend, dat wij hem een bijnaam
gegeven hebben: “schijtebroek Adi” ?.
Oud en nieuw kondigt zich al veelvuldig en vooral luidruchtig aan en dat doet ons besluiten om hem voorlopig
in huis te houden en in de tuin uit te laten. Die verwilderde blik in zijn ogen als hij in de tuin iets hoort,
zullen we niet snel vergeten. Maar in huis verandert zijn gedrag gelukkig vrij snel. Na een week sjeest hij al
met een speeltje in zijn bek regelmatig door de kamer. Dat geeft direct een ander inkijkje in zijn karakter:
Adi is een vrolijke en speelse hond!

choco adi 002

De omgang met de andere honden verloopt zonder enig probleem: drie van onze vier honden negeren hem volledig!
Alleen Sam wordt snel wat toeschietelijker en wordt allengs zijn grote vriend. Op advies van Tanja wordt Sam door
ons onmiddellijk bevorderd tot hulphond (SoHo). Het is dan ook zijn verdienste dat we na twee weken onze eerste
mijlpaal bereiken. We zitten met Sam op de grond en halen hem wat aan. Adi komt er snel bij en ineens laat hij
toe dat hij een aai over zijn bol krijgt. Sterker nog: hij vraagt om meer! Twee volle weken hebben we nodig
gehad om hem rustig te kunnen aanhalen. Dat is nieuw voor ons. Met onze andere buitenlandse honden (twee uit
Spanje en twee uit Roemenië) hebben wij die ervaring niet gehad. Rare jongens hoor, die Bosniërs?

Oudejaarsavond baart ons toch wel zorgen. Hij is nu al zo bang. Wat moet dat straks wel niet worden met al
dat verdraaide vuurwerk?. We kunnen niets anders bedenken dan de inrichting van onze woonkamer een prehistorisch
tintje te geven door de creatie van verschillende grotten. Daar kunnen onze honden zich dan in terugtrekken bij
al te heftige knallen. Dit beleid pakt goed uit. 31 december is bepaald geen feestdag voor Adi, maar hij is ook
niet overdreven bang. Het valt ons alleszins mee.

Op 2 januari is het dan zo ver: gewapend met een lange lijn nemen we Sam en Adi mee voor een “wandeling” op de
Renkumse hei. Nou, dat is een feestje geworden: vrolijk en opgewonden tegelijk huppelt en rent hij achter Sam aan
(en door de lange lijn rennen wij ons de zenuwen achter Adi aan ?). Af en toe staat hij stil en kijkt met gespannen
blik om zich heen. Hij is net een spons die zijn omgeving wil “opzuigen”. Dit vindt hij prachtig, dat is duidelijk!

Het is en blijft altijd interessant om te zien hoe honden op elkaar reageren bij een nieuwkomer. Adi begrijpt de
hondentaal gelukkig heel goed. Een grom hier, een snauw daar en de vrede is weer getekend. Konden mensen hun
conflicten maar zo snel en efficiënt oplossen! Om een voorbeeld te noemen: in een jolige bui springt Adi op de bank.
Precies op de plek waar Noa ligt. Nou, dat heeft hij geweten! Noa heeft in een groep honden geleefd op een verlaten
tankstation in Boekarest. Zij heeft wel geleerd om voor zichzelf op te komen. Maar zij doet dat met hondentaal en
daar is voor Adi geen woord Chinees bij.

Gelukkig begint hij ons na een week of drie, vier ook wat minder griezelig te vinden. Hij laat zijn plas niet meer
lopen als je hem oppakt. Leuk vindt hij dat overigens nog niet: hij duikt nog altijd in elkaar. Maar het is duidelijk
dat hij meer vertrouwen in ons heeft gekregen. Buiten is hij echter nog erg bang, vooral als we hem apart uitlaten,
zonder onze andere honden. Dat maakt werkelijk heel veel uit. Twee totaal verschillende Adi’s ?

Leuk is ook om te zien hoe hij met smaak zijn eten verorbert. We zijn begonnen met KVV, maar ook zijn eerste èchte
“barfhapjes” vindt hij helemaal het einde: kippennekken, parelhoenkarkas, konijnenkoppie, penslappie……alles eet hij
met smaak op en hij poept er heel goed van.

Inmiddels staan Adi’s voetstappen ook op het Kootwijkerzand en op het Rozendaalse Veld. Vooral het Rozendaalse Veld
is voor een hond een waar El Dorado. Achteraf denken we dat hij vooral dáár, al rennend met onze andere honden, al
buitelend, struikelend over heide- en graspollen met zijn pretbekkie ons hart heeft gestolen. Voorgoed? Tja….

“Wat zeggen we nou tegen Tanja als ze belt?” Die vraag zweeft al een paar dagen onuitgesproken tussen ons in.
Maar opeens, onder het eten, ligt die vraag op tafel. We kijken elkaar aan en we voelen ons beiden een klein beetje
opgelaten. We hadden ons immers aangemeld als opvanggezin. Een definitieve keuze voor Adi betekent ook, dat we geen
opvangezin meer kunnen zijn. Met vijf honden zitten we echt vol. Hoe zou dat vallen? We kijken beiden nog eens naar
een slapende Adi en het besluit is genomen. Tenslotte is Marijke over een paar dagen jarig en een mooier cadeautje is
toch niet denkbaar?

We biechten bij Tanja op, dat we als opvanggezin faliekant mislukt zijn. Maar gelukkig valt dat niet zo slecht en
heeft zij er begrip voor. Adi heeft inmiddels ook een andere naam: het is Choco geworden. Maar zijn bijnaam laten we
voorlopig nog intact: “schijtebroek Choco” dus.

Lieve mensen van SDB: we zullen goed voor hem zorgen!

Marijke en Kees van Dijk.

choco adi 003

choco adi 004

choco adi 005

choco adi 006

choco adi 007

choco adi 008

choco adi 009

 

Help ons helpen

doneer-nu