• Astor_001
Client: Administrator
Date: 14 juni 2011
Category:

07-02-2010

Het gaat heel erg goed met onze kanjer! 
Hij heeft meer zelfvertrouwen en dat betekent dat hij o.a. in huis me niet meer volgt als een schaduw. Hij zoekt vaker zijn eigen mandje op. 
Ook krimpt hij minder in elkaar als mijn stem iets te hard of te streng is, en loopt hij buiten verder van me weg. 
Af en toe heeft hij nog wel dat hij zomaar ineens vreemden niet vertrouwt, bijvoorbeeld een man die een eindje verderop woont. Het is een vriendelijke man die van honden houdt, dus we kunnen hem wel overhalen om te komen, maar dan is zijn houding laag en schichtig. Eerst moest die man nog op zijn hurken om ‘m te laten komen, nu niet meer, dus daaraan is wel te zien dat ook met dit soort “spannende” situaties hij over te halen is. 
Een paar weken terug liep ik in een groot park dat hij niet kende, en hij was ineens helemaal bang en begon naar iets in de verte te blaffen. 
Het was een wip-kip, zo’n speel attribuut voor kinderen. Ik moest er zo om lachen! Ook dan kan ik ‘m overhalen, maar dat kostte me bijna tien minuten (eerst vijftig meter van dat ding, Astor bij me roepen, dan veertig meter etc) uiteindelijk durfde hij aan dat spannende gevaarlijke ding te snuffelen en was hij daarna helemaal uitgelaten en moest hij de spanning uit zijn lijf hollen.

En nu komt een hele vreemde ontdekking en ook minder leuk: Hij is dus bang van zomaar vreemde dingen, en gaat vreemde beesten uit de weg. Hij durfde bijvoorbeeld eerst niet langs koeien te lopen en begon te joelen toen een kat naar hem blies. Dan denk je: een watje! Maar met uitzondering van een dier: reeën. Ik liep twee maanden terug met hem in de Drunense duinen en hij zag een ree. Hij was in eerste instantie enkel nieuwsgierig en begon er achteraan te huppelen, waardoor wij alleen maar moesten lachen. Toen sloeg er ineens iets toe in zijn lijf, begon hij echt te rennen en binnen een paar seconden was hij uit zicht. Normaal komt hij direct terug als ik fluit, maar nu niet. Ik ben hem een minuut of tien kwijt geweest en ik heb de ree horen schreeuwen. Toen hij kwam was hij helemaal hyper en heb ik hem een tijdje dicht bij me moeten houden, omdat hij er anders weer vandoor ging. 
Toen is er een tijd niets aan de hand geweest, maar een paar weken terug gebeurde hetzelfde in de sneeuw. Hij had ineens een reeënspoor te pakken en weg was ie. Toen hebben we drie kwartier op dezelfde plek geroepen en gefloten. (ik begon al een gevoel van paniek te krijgen!) Hij kwam terug met bloed op zijn bek. Dus ook deze ree heeft hij kennelijk gepakt. Het is helemaal niet het gedrag wat ik van retrievers ken, dus heb ik het idee dat het mogelijk met zijn achtergrond te maken heeft. Kan hij vroeger gebruikt zijn voor de jacht?
Juist omdat hij meer zelfvertrouwen heeft, durft ie dit dus ook weer te doen, want in alle tijd dat we hem hebben zit ik bijna elke week in de Duinen, en heeft hij nooit eerder geprobeerd om iets te achtervolgen.
Al met al betekent het dus dat ik hem in een reeëngebied niet meer kan vertrouwen en goed op moet letten of hij een spoor te pakken krijgt.Ik wil absoluut niet dat hij reeën dood! Ik ga nog wel. Ik zie goed aan zijn lijf als hij een sporenlucht in zijn neus krijgt en als ik snel genoeg ben kan ik ‘m terugroepen. Dan komt ie ook gewoon. Maar ik moet dus wel opletten en het volgen van sporen op deze manier uit zijn systeem zien te “schaven”. Zal natuurlijk lastig zijn, want het is beloond gedrag, maar hij heeft ook een grote bereidheid om te luisteren.
Het is zo raar dat hij bang is voor een koe of een kat, maar niet voor reeën!

Nou, dat is dus de enige nare ervaring waar we tegenaan zijn gelopen. Verder blaakt hij van gezondheid en is iedereen weg van ‘m. Het is een geweldig beest!

Hartelijke groet en poot van astor,

Nicolien

22-07-09

Het gaat nog steeds fantastisch met Astor! Hij is echt helemaal thuis hier. 
Hij is blij en gezond en heeft meer zelfvertrouwen dan toen hij kwam. 
We zijn allemaal weg van hem en zelfs de buurt kent hem inmiddels (ik maak veel reclame voor jullie). 
Buurtkinderen komen zomaar even naar buiten om hem te aaien en hij kent precies de honden waar hij even mee kan hollen en spelen. 
Het is echt een gezelligheidsdier en ongelofelijk trouw. Ook nu ligt hij weer naast mijn bureau.

Ik heb ontdekt dat hij grote zandvlaktes en graslanden helemaal geweldig vindt, dus hij kan hier zijn hart ophalen in de polder 
en de drunense duinen. Eind mei zijn we met hem en Suus een paar dagen naar zee geweest, dat vond ie in het begin raar, d
ie golven, maar was daarna helemaal door dolle.

Ik stuur wat foto’s van hem in de tuin met de kinderen, aan het strand met Suus en een pup die we tegen kwamen. 
Je kunt in ieder geval de mensen in Bosnie vertellen dat hij hier een blij hondenleven leidt en dat we hem nooit meer kwijt willen!

Met vriendelijke groet,

Nicolien

Astor_001 Astor_002 Astor_003 Astor_004 Astor_005

17-5-09

Astor is in één woord een feest. Wat een geweldige hond. 
Ik heb vaker honden gehad die al een paar jaar oud waren, en het kostte me altijd behoorlijk wat tijd en energie om zo’n hond te (her)opvoeden zodat ie zich voegde naar mij en mijn huishouden. Dat doe ik altijd graag, ik vind het erg leuk om met honden te werken en uit te puzzelen met wat voor karakter ik te maken heb. Astor is een eitje. Hij is heel erg op contact gericht en afgestemd op nieuwe situaties. Als iets nieuw is, is hij voorzichtig en wat gereserveerd, maar dat is snel over als ie het door heeft. Dan voegt ie zich onmiddellijk.

De dag dat ik ‘m opgehaald heb, kreeg hij te maken met vier meiden (leeftijd van 7 tot en met 15) die er heel erg veel zin in hadden, een man, een nieuw huis en een oude labrador teef. Dat is nogal veel hè, zeker na een autorit wat ie niet leuk vond. Maar goed, hij stond naast me, voorzichtig kwispelend, te kijken naar die vijf nieuwe mensen in de deuropening. Ik had de kinderen op hun hart gedrukt Astor wat met rust te laten en hem zelf te laten komen, in plaats van op hem af te stormen en daar hielden ze zich ook aan, maar Astor ging zelf gelijk kijken, vond het heerlijk om geaaid te worden en liet zijn reserves helemaal varen toen ie Susie, de labrador, ontdekte.

Suus is twaalf en het spelen met andere honden is haar al gauw teveel, maar met Astor ging het geweldig. Het is alsof hij snapt dat ze niet zo hard meer speelt, hij was zó voorzichtig met ‘r! Suus vond het helemaal geweldig, ik heb haar in tijden niet zo uitbundig zien doen. Na een minuut of vijf spelen, wou Astor d’r op; rijden, maar ik zei: “uh uh” (nee) en hij liet het gelijk. Dat heb ik nog een keer moeten herhalen en toen was het over. En zo reageert hij steeds. Ik wil bijvoorbeeld niet dat hij zelf naar andere honden rent die aan de lijn zitten en ook dat: twee keer corrigeren en hij snapt het.

Vanaf de eerste dag heb ik hem losgelaten als ik ‘m uit liet, en dat ging gelijk goed; hij blijft vanzelf bij je in de buurt en als je ‘m roept komt ie. Het is jammer dat we zijn geschiedenis niet kennen, maar ik het sterk het vermoeden dat zijn basisopvoeding heel goed is geweest. Niet alleen omdat ie zo snel snapt wat je bedoelt (en als ie het echt niet snapt, gaat ie zitten en verroert zich niet meer), maar ook omdat ie uit zichzelf dingen doet. Als ik hem bijvoorbeeld de riem om heb gedaan, blijft ie waar hij is. Dan ga ik bijvoorbeeld nog even mijn sleutels halen, maar hij blijft zitten waar hij zit. Ook als ik ‘m dan roep, komt ie niet. Als ik met hem loop en hij zit aan de riem, en ik laat de riem los en loop zelf door, stopt hij. Heel gek. Heeft hij dan vroeger aan een ketting gezeten, dus dat ie ingeprent heeft gekregen dat vast zitten betekent niet kunnen lopen, of heeft hij dit vroeger geleerd? We zullen het nooit weten waarschijnlijk, maar het maakt wel dat werken met ‘m heel gemakkelijk gaat.

Bij Susie heb ik in het begin wel een harde stem op moeten zetten om haar te corrigeren, maar bij Astor werkt dat niet, dan krimpt ie in elkaar. Werken met hem gaat het beste spelenderwijs, daar wordt ie blij van. Bijvoorbeeld: op een voetbalveld bij ons achter, oefende ik met hem lig-en-blijf (wat ie ook al na twee keer door had), maar met Susie moest ik dat met een wat afgemeten stem doen. Die hoefde maar te zien dat ik lachte en dan nam ze het al niet serieus meer. Als ik dat doe bij Astor en ik roep hem, komt ie in onderdanige houding naar me toe, staart nog net niet tussen z’n poten. Hem moet ik juist roepen met een lach en een uitnodiging, dan holt ie in grote sprongen op me af, kwispelend en klaar voor het volgende spelletje. De beste beloning is dan een knuffel.

Wat heel duidelijk is bij hem, is verlatingsangst. Hij volgt me als een schaduw. De eerste nachten heeft ie onderaan de trap geslapen en niet in de woonkamer in z’n mand. Nu gaat ie daar nog steeds liggen als ik naar boven ga, maar dan gaat ie na verloop van tijd wel naar z’n mand. Als ik in de keuken zat, ging hij daar ook liggen, maar nu gaat ie na een tijdje ook naar zijn mand, of buiten in de tuin in de zon liggen. Hij komt dan wel regelmatig checken of ik er nog ben, maar hij wordt daar rustiger in. Ik laat hem daarin zelf bepalen, het wordt vanzelf minder. Ik denk dat als ik hem onder appel zou zetten (wat ik met Suus gedaan heb), dus lig-en-blijf in huis zou doen, dat hij dan juist niet rustiger wordt. Hij vindt ook heerlijk om thuis te komen. Als ik hem uitgelaten heb, laat ik hem los naar huis lopen, soms naast me lopend en dat doet ie steeds beter, maar ik hoef maar te zeggen: “toe maar”, en hij rent voor me uit naar huis, waar hij dan als een idioot kwispelend voor de deur gaat staan.

Van de auto is ie nog steeds bang, hij gaat er wel iets makkelijker in, maar hij vindt het niet fijn, hij gaat ook kwijlen en een keer heeft ie overgegeven. Ik denk dat hij wagenziek wordt. Hij vindt het ook eng als ik de portier dicht sla (slechte ervaringen? Want hij is normaal niet zo schrikkerig met harde geluiden.) Voorlopig neem ik hem alleen mee in de auto als we naar het bos of het water gaan, zodat ie de auto positief gaat associëren. Maar ik hoop wel dat hij eraan went, want ik neem de honden graag mee.

Fietsen vindt hij heerlijk, doet ie ook heel netjes, en als hij dan buiten bij een winkel moet wachten, vindt hij dat ook prima. Ik denk dat het tempo van de fiets ook bij hem past, beter dan een wandeltempo, want dan moet ie dat grote lijf van ‘m inhouden, en bij de fiets niet.

Met andere honden doet hij het ook heel goed. Behalve dat ik hem terug heb geroepen bij honden aan de lijn, is hij voorzichtig in het contact maken en is vooral gericht op mogelijk spelen. Ook bij reuen. In de buurt is er een labrador reu die onafgestemd dominant is. Suus krimpt ook in elkaar als hij eraan komt. Hij ontmoette de reu terwijl hij naast me stond bij de fiets (zonder riem) en de reu wou er gelijk op klimmen, maar dan laat hij mij op dat moment ingrijpen. De reu ging op vijf meter afstand in het gras liggen en ik stond even te praten met zijn baas. Astor ging toen op zijn eigen voorzichtige wijze kijken of hij in was voor een spelletje, maar dat werd gelijk hommeles, dus riep ik Astor terug en bleef hij ook naast me. En een keer was Astor degene die van zich afsnauwde. We liepen toen ergens waar ook mensen liepen met een Jack Russelreu, en toen liet ie de reu na wat gesnuffel gewoon links liggen, ook al kwam de reu steeds naar ‘m toe. Later zaten we op een terrasje waar ook die mensen zaten met hun Jack Russel, en Astor probeerde hem weer te negeren, terwijl de reu bleef komen en probeerde te rijden. Toen heeft ie na een minuut of tien flink van zich af gesnauwd en was het over. Goed zo, Astor, denk ik dan. Bij reuen die willen domineren kiest ie dus automatisch de onderdanige positie, en als ik het niet vertrouw, luistert ie en blijft ie bij me. Prima toch?

Nou het wordt een heel verhaal hè! Samenvattend kan ik alleen maar zeggen dat het fantastisch met hem gaat, het is alsof hij hier al maanden is. Hij past heel goed in ons gezin en hij heeft het naar z’n zin. Hij ziet er goed uit (foto’s stuur ik je later), eet goed, speelt en slaapt en ik denk dat het enige wat er bij hem nog in moet slijpen, is dat dit zijn plaats is waar hij hoort en waar hij nooit meer weg zal gaan. Hij heeft een enorm aanpassingsvermogen, dus zou hij weer moeten verkassen dan zal ie dat ook weer goed doen, maar voor zijn rust en zelfvertrouwen zou dat geen goeie zijn. En eerlijk gezegd is er geen haar op mijn hoofd die afstand van hem zou willen doen. Volgens mij heeft hij zijn eindbestemming gevonden en daar zijn wij het allemaal over eens, hij hoort er al helemaal bij. Omdat twee kinderen nog klein zijn (7 en 9), en omdat hun enige ervaring met honden Suus is (die zelfs luistert naar driejarigen), wou ik graag een retriever. Astor is natuurlijk een reu en daarin wat territorium- en autoriteit-gevoeliger dan Suus, maar daar leren de kinderen alleen maar van. Zelf zeggen ze: we hebben een mannelijke Suus gevonden. En ze zijn er al helemaal gek mee. Ik kan alleen maar blij zijn dat Astor op ons pad is gekomen.

Zo, hier laat ik het echt bij!

Met vriendelijke groet,
Nicolien

Help ons helpen

doneer-nu