In memoriam

4 december 2016

Lieve Tara,

Wat ben ik blij dat ik 10 jaar geleden onverwachts mee naar Bosnië ben gegaan om daar zwerfhonden te helpen.
Ik heb je daar wat opgelapt als 5 mnd oude hond en we hadden een band. Samen met Suze riepen we heel vaak puppy naar je.
Er was geen twijfel om je aan het einde van de week mee te nemen naar Nederland. Ook de naam tara was een feit.

Je hebt in die 10 jaar tijd 3 grote reuen naast je gehad die goed op je paste! Toch was jij altijd de baas thuis 😊.
Je was een tophondje die in 10 jaar tijd nooit wat mankeerde tot 3 wkn geleden je ineens instortte.
Een tumor bij het hart bleek een dag later. Precies 3 wkn verder stortte je weer in en nu kon je echt niet meer.
Met heel veel pijn moesten we je laten gaan. Goh wat is dat toch moeilijk zo’n lieve hond gedag zeggen.

Je had veel namen van draak tot terrorist maar zeker mijn poppetje. Je bent met tunjo dat jaar hier gekomen en jullie gaan samen dit jaar.
Ook senna en clyde zijn nu weer bij je!!!! We gaan je missen,bedankt voor al die onvoorwaardelijke liefde en plezier!!!

 

JUNI 2016

Helaas en triest bericht. We hebben net afscheid moeten nemen van onze grote bosnische knuffelbeer ( van mn ouders. Die helaas op vakantie zijn) Tunjo. Maar liefst een jaar of 13 oud en een super leven gehad hier in Nederland.
Een aantal zullen m nog wel hebben gekend. Gr. Kim

tunjo-in_mem-001

APRIL 2016

Helaas heb ik mijn lieve Djenni afgelopen 5 april moeten laten inslapen.
Het meiske was op, ze kon niet meer.
En wie ben ik dan om haar leven te rekken omdat ik haar niet kwijt wil. Dat mag niet.
Het doet me verschrikkelijk veel verdriet dat mijn mooie, lieve, kleine, geweldige Djenni er niet meer is, ik zal het met de herinneringen en de vele, vele foto’s moeten doen.
Zij zit in mijn hart, de enige plek waar ze hoort te zijn, en waar ik haar koester.
Ik ben dankbaar dat ik dit bijzondere Bosnische meiske in mijn leven mocht hebben.
Ze zal nooit uit mijn gedachten gaan en altijd “mijn meisje” blijven.

Anne-Lise Brouwer  (Onderstaande een ‘gedichtje’ dat ik eerder heb geschreven)

Mijn meisje Djenni

Mijn meisje
Mijn hondje
4 pootjes en 2 handen
Op 1 buik

Samen elke dag naar buiten
Samen elke dag een rondje
Soms links om
Soms rechts om

Door regen en door wind
Door zon en door sneeuw
Overdag, soms ook `s nachts
Gaan wij met z`n tweetjes

4 pootjes en 2 benen
Gaan wij keer op keer

Soms links om
Soms rechts om

Djenni, wat moet ik zonder jou
Je bent mijn meisje
Door dik en dun

4 pootjes en 2 handen
Op 1 buik
Djenni, ik hou van jou.

Je vrouwtje

December 2015

6 jaar en een maand mochten we je bij ons hebben, waarvan 4 jaar en 2 maanden met suikerziekte met alles wat erbij kwam. Door je blindheid was je inmiddels volkomen afhankelijk van ons, wat onze band nog sterker maakte. Op 19 december, nog wel op de verjaardag van je baasje, kreeg je om 11 uur s avonds (gelukkig vierden we het die dag niet) een epileptische aanval. Gelukkig was de dierenarts er snel, nog gelukkiger je “eigen” vrouwelijke dierenarts. Ondanks dat je er slecht aan toe was, begroette je haar nog met een lik aan haar hand. Je kreeg een pijnstiller, medicatie voor als je onrustig werd achter de hand, en een behandelplan werd opgesteld. De dierenarts bleef nog even napraten, en daar was toen plotseling nog een aanval, net zo hevig als de vorige. Een blik van verstandhouding was genoeg. We wilden je deze akelige aanvallen besparen, en beseften dat het einde was gekomen van je veelbewogen leven. De dierenarts legde aan, en voordat de vloeistof helemaal in je pootje was gelopen, had je ons al definitief verlaten. Tranen en emoties ……………………. We hebben met zijn drieën een fles champagne opengemaakt en getroost op je leven. We hebben intens van je gehouden Senna, en dat was helemaal wederzijds. Je bent niet gestorven aan de suikerziekte, maar aan een enorm snel groeiende tumor. Inmiddels is je as weer terug bij ons en lig je onder een mooi struikje naast Choco, je voorgangster. We weten zeker dat je het niet erg gevonden zou hebben, dat we na 10 hondloze dagen toch weer een 8 jarig hondje uit het asiel hebben gehaald. Want de lege plek die jij achterliet, was meteen voelbaar aanwezig. Astrid en Theo

Juli 2015

Tot ons GROTE verdriet moesten wij onze grote lieverd NICKY laten ingeslapen.
Ze is ca.13 jaar geworden en heeft ons 9 geweldige jaren gegeven. We hebben  haar veel liefde, vrijheid en naar ons idee een  leven in een “gouden  mandje” gegeven. Ze heeft  haar jachtinstinct bij ons volledig kunnen
ontplooien we wonen immers, tot volle tevredenheid van Nicky, vlak bij bos  en duinen,

Ze had een geweldige conditie opgebouwd door iedere dag met ons  lange wandelingen te maken. We zijn zo dankbaar dat we met haar zo’n hechte  en liefdevolle band hebben gehad.  Het gemis is zo groot want het was een  echte kanjer.  Dementie en een hersentumor hebben ons,  na een klein jaartje tobben, doen besluiten om haar vredig in te laten slapen. Tot het bittere  einde is haar allerliefste baasje bij haar gebleven. Overladen met kussen is  zij vredig ingeslapen. Op dit moment weten wij echt niet hoe deze leegte in  ons leven moet worden opgevuld! Nicky zal altijd een speciale plek in ons hart hebben.

Verdrietige groeten, ook namens mijn man

Winny

In-Mem nicky_001In-Mem nicky_002

JUNI 2015

Lieve allemaal van de stichting.

 

Na 8 jaar veel liefde en trouw ontvangen te hebben van ons Sjaantje (voorheen Zana), hebben we helaas Sjaantje afgelopen week moeten  laten  inslapen.

Een maand geleden vonden we wat knobbels bij Sjaantje in de hals, flank en bij een achterpootje. De dierenarts vertrouwde het niet en heeft biopten genomen. Helaas bleek het om een zeer agressieve kankervorm te gaan die –onbehandeld- een prognose van 3 maanden had.

Omdat ze steeds aan de bult in de flank zat te likken, is deze onder narcose weggehaald en zijn er tevens röntgen foto’s gemaakt. Helaas bleek ze al uitzaaiingen in de longen te hebben en konden we begrijpen waarom ze zo benauwd was.

Zittend als een prinsesje in de kinderwagen, deze was ze al gewend vanwege eerder haar gescheurde kniebandjes, ging ze nog volop mee met ons en Nellie (voorheen Adela). Zelfs nog naar het bos!! Eten en drinken ging ook nog goed, maar in huis lag ze wel meer in haar mandje.

Tot vorige week woensdag: Sjaantje kwam haar mandje niet meer uit, was vreselijk benauwd en had koorts. Allereerst haar rompertje uitgetrokken-deze droeg ze ter bescherming van de OK wond- en haar gekalmeerd. Vervolgens de dierenarts gebeld zodra de praktijk open was. Iedereen van het gezin heeft afscheid kunnen nemen en iedereen zag dat ze aan haar Laatste levensdag bezig was.

Samen met Nellie zijn we met de kinderwagen naar de dierenarts gewandeld, kon Sjaantje nog even de wind om haar neus voelen. Nadat ze van de dierenarts nog lekkere koekjes had gekregen, heeft ze in haar veilige wagen een inslaapspuitje gekregen. Bij het tweede spuitje is ze rustig weggegleden. De dierenarts ontdekte ook nog een flinke tumor in haar buik die er nog niet te zien was geweest op de foto!! Nellie heeft even aan haar gesnuffeld en wilde toen weg.

We hebben enorm genoten van dit lieve hondje die ik, gekscherend, mijn schaduw noemde. Met het oog op Nellie zij we alweer op zoek naar een nieuw vriendinnetje via de stichting, want ze kan niet zonder. As, zaterdag gaan we met Nellie naar Zaandam om te kijken bij Gwen.

Hopelijk een goede match!!

Heel veel groeten vanuit Nijmegen en dank voor alle vertrouwen in ons voor jullie hondjes!!

 

Paul en Claar Buijs

In-Mem sjaantje_001

 

 

Februari 2015, Aska

Het verdrietige en zeer onverwachte verlies van onze lieve trouwe Aska.
Een aantal jaren zitten we op behendigheid en met veel plezier loopt zij in haar eigen tempo haar parcours, tot ik in juli 2014 merk dat zij er moeite mee krijgt, het springen gaat langzamer en de schutting komt ze niet makkelijk over, ook het rondje naast de fiets gaat niet fijn meer en met lange wandelingen kon ze het niet volhouden.
Aska begint wat stijf te lopen, we zijn naar de dierenarts gegaan, kregen metacam tegen de pijnlijke spieren en het advies even een tijdje rustig aan te doen.
Het ging langzaam aan wat beter, geen lange wandelingen meer, niet meer naast de fiets en gestopt met behendigheid omdat ik het gevoel had haar daarmee te plagen. En zo leeft Aska lekker door, ze eet en drinkt normaal dus ik maak me geen zogen.
Tot ze in oktober weer stijf gaat lopen en we weer naar de dierenarts gingen.
Hij stelde voor om met haar naar zwemtherapie te gaan lekker in het warme water.
Daar heb ik vanaf gezien omdat dat best een eind weg was, dus weer een tijdje lekker rustig aan gedaan, wandelingen van 15/20 min kon ze prima aan en dan ook nog lekker een muis uitgraven. En zo gingen de maanden voorbij.
Het was februari en Aska had niet zo’n zin in haar brokken en dat ging een paar dagen zo door.
Ze lust graag vlees en dat at ze dan ook lekker op.
Op een dag gingen we wandelen en Aska liep zo te slingeren. Ik zei: Meisje wat is er met je..
Ze kon moeilijk op gang komen en liep heel langzaam mee. Bij thuiskomst de dierenarts gebeld en gevraagd om een bloedonderzoek.
Ik kon direct met haar komen, bloed afgenomen en Aska werd wat bevoeld in haar buik en daar voelde iets niet goed……
Ik in de wachtkamer, wachten op de uitslag. Wat zijn 10 minuten dan lang.
Ik werd binnen geroepen en hij zei: Ik heb helaas geen goed nieuws, haar nieren hadden het helemaal begeven. Ik kon het niet geloven!
Ik had  op 10 februari 2014  Nony in laten slapen, zij leed aan chronisch nierfalen en nu een jaar later op 11 februari krijg ik dit bericht.
Ik stortte compleet in, dit kan niet waar zijn!
Geen enkel symptoom en zo verschillend kunnen honden op een ziek lichaam reageren.
Op 16 februari hebben wij met pijn in ons hart maar met hele fijn herinneringen afscheid van haar genomen.
Lieve Aska, we hebben bijna 5 jaar van je mogen genieten je was en geweldige hond.

In Mem aska_001In Mem aska_002

 

Januari 2015, Mira

Mira

In februari 2004 kwam Mira bij ons uit Bosnië, toen bijna een jaar oud.
Vorig jaar januari begon ze met ‘reverse squeezing’, ik kreeg antibiotica en andere medicatie, maar in de zomer kwam de dierenarts tot de conclusie dat sprake was van een neustumor.
In oktober heb ik nog andere medicatie gekregen, maar niets hielp meer. De dierenarts heeft me geholpen in de gaten te houden wanneer het niet meer ging en dit weekend was de beslissing daar en vanmiddag is ze ingeslapen.
Ik vind het nog steeds niet goed te bevatten. Ze ligt bij mijn ouders in het bos op een prachtige plek begraven.
Mira is de afgelopen 10 jaar enorm belangrijk geweest in mijn leven. Ik ben ook wel opgelucht, want ze kreeg steeds meer hoofdpijn en volgens de dierenarts heeft ze de afgelopen dagen moeten ademen door een rietje, dat was ook te merken.
Ze was een ongelooflijk lief en mooi hondje. We missen haar nu al verschrikkelijk.

Groet,
Ageeth

mira_001

Januari 2015, Shara

Lieve Shara

Nooit meer ’s morgens over de tuinen
Nooit meer rennen naast de fiets
Ivette en Devica ,wij lopen nu samen
Maar als we fluiten volgt er … niets.

Nooit meer Shara’s beppedagen
Nooit meer bankhangen met poes
Geweldige herinneringen
dat werkt wel als een warme douche.

Een verrijking was Shara zeker,
Een hele lieve knuffelbeer
Bijna 10 jaar onze vriendin
Dit afscheid doet dan ook heel zeer.

Lieve Shara is een ster nu
Zij schittert ’s avonds heel apart
Wij zullen Shara nooit vergeten
Zij heeft dat plekje in ons hart!

– Brigitte Zegel

Afscheid nemen is zwaar, zo ook het afscheid van Shara.

In Memoriam shara_002

Shara kwam in September 2005 bij ons, als vriendinnetje voor Milas (onze andere hond).
Haar lieve blik en haar grappige oren veroverde mijn hart. Zij was niet alleen een vriendinnetje voor Milas, maar ook voor mij. Al gauw waren we beste vriendinnen en de tijd is dan ook echt voorbij gevlogen!

Shara is bijna tien jaar mijn vriendinnetje geweest en ze was ALTIJD blij!
Ze vond het heerlijk om te wandelen of om nieuwe kunstjes te leren. Of om gewoon heerlijk geknuffeld te worden. Ze was echt blij met alle aandacht en ze was dol op extra’s. Ook was ze een allemansvriend, ze was echt dol op mensen!
Niet alleen mensen waren haar vrienden, maar ook onze poes Hond, was haar maatje!
Samen lekker op de bank slapen wanneer baasje TV keek. Ze konden echt heel lief liggen samen.
Of wanneer het etenstijd was, elkaar opjutten! Ja, Shara was een hele bijzondere en lieve hond.

Ik herinner mij Shara als een lieve, brave en bijzondere hond.
In de (bijna) tien jaar dat ze hier is geweest, liet zij zien hoe dankbaar ze was.
Als of ze echt bewust was van haar verleden en hoe goed ze het nu had.
Ze is ook nooit ziek geweest!

Helaas merkten we thuis de laatste tijd dat Shara niet meer zich zelf was. Moeilijk eten, een dikke buik, doffe vacht, bibberen over haar lijf en kreupel lopen… Haar blik veranderde heel snel maar des ondanks bleef ze de “Blije Shaar”. Natuurlijk weet je dat het moment heel dichtbij komt, waneer ze ouder worden.
Maar Shara werd heel snel oud, ineens. In November leek ze nog in gedrag een jonge en speelse hond.
En in December takelde ze af.

Afgelopen woensdag 7 Januari, hebben wij afscheid van haar genomen.

In Memoriam shara_001

November 2014, Prince

prince_in_memoriam

November 2014, Vera (Selma)

Vera, mijn mooiste hondenkind, met je prachtige vacht, je mooie lange wimpers, je zachte uitstraling en vooral je liefdevolle ziel. Ruim 9,5 jaar liep je altijd keurig mee, vaak los, in weer en wind.
In het begin erg bang voor mannen en groepjes honden maar je overwon dat
grotendeels. Je accepteerde alle andere honden in mijn huis. Sommige bleven, anderen vonden een liefdevol ander huis. Je leerde die honden van alles en je gaf ze op jouw speciale manier weer zelfvertrouwen. Je arriveerde in Nederland als moeder en die rol vervulde je telkens weer als het nodig was.
Elk dier was welkom en menig keer stond je ook zonder mokken je mand af. In al die jaren heb je nooit je tanden laten zien of grommen laten horen, ook niet tegen de katten. Mocht er een hond lelijk tegen jou doen buiten,
dan ging je wijselijk de confrontatie uit de weg. Je drong je nooit op en was erg bescheiden en wijs.
Wat is die prachtige tijd samen voorbij gevlogen. De laatste maanden wist ik dat het niet zo goed meer met je ging maar toch kwam het einde onverwachts en te snel.
Ik mis je enorm maar troost mezelf met de overtuiging dat aan het andere einde van de regenboogbrug je beste vriend Vidja, de trotse Stabij op je wacht en dat jullie samen nu spelen.

Bedankt liefste Vera, oude ziel.

vera memoriam_001

vera memoriam_002

November 2014, Tessa 2

Met veel verdriet moet ik je vertellen dat onze Tessa is overleden. Vorige week vrijdag moest ze ’s avonds overgeven, de volgende dag was ze nog ziek. De dierenarts raadde aan om nog even af te wachten. Als ze aan het eind van de dag nog niet was opgeknapte dan moest ik met haar naar de praktijk komen. Om kwart voor zes waren Esther en ik daar met Teske. Het bleek dat ze een grote los zittende tumor in de buik had. Onvoorstelbaar en niet te geloven, we hebben nooit iets aan haar gemerkt! De dierenarts kon niets meer voor haar doen, het bleek dat ze al stervende was en moesten we besluiten om haar in te laten slapen. Dit was een mokerslag, recht in het gezicht. Alles wat je kon bedenken, maar dit niet! Ze is ruim zes jaar bij ons geweest en we hebben van haar genoten. Ze was een geweldige vriend, een maatje. Ze mocht ze bij de kleinkinderen logeren als wij op vakantie gingen. Dan was het feest, iedereen was dol op haar. Het is stil in huis. We zijn verdrietig. We missen haar. De dierenarts raadde aan om nog even af te wachten. Als ze aan het eind van de dag nog niet was opgeknapte dan moest ik met haar naar de praktijk komen. Om kwart voor zes waren Esther en ik daar met Teske. Het bleek dat ze een grote los zittende tumor in de buik had. Onvoorstelbaar en niet te geloven, we hebben nooit iets aan haar gemerkt! De dierenarts kon niets meer voor haar doen, het bleek dat ze al stervende was en moesten we besluiten om haar in te laten slapen. Dit was een mokerslag, recht in het gezicht. Alles wat je kon bedenken, maar dit niet! Ze is ruim zes jaar bij ons geweest en we hebben van haar genoten. Ze was een geweldige vriend, een maatje. Ze mocht ze bij de kleinkinderen logeren als wij op vakantie gingen. Dan was het feest, iedereen was dol op haar. Het is stil in huis. We zijn verdrietig. We missen haar.De dierenarts raadde aan om nog even af te wachten. Als ze aan het eind van de dag nog niet was opgeknapte dan moest ik met haar naar de  praktijk komen. Om kwart voor zes waren Esther en ik daar met Teske.

Het bleek dat ze een grote los zittende tumor in de buik had. Onvoorstelbaar en niet te geloven, we hebben nooit iets aan haar gemerkt! De dierenarts kon niets meer voor haar doen, het bleek dat ze al stervende was en moesten we besluiten om haar in te laten slapen.

Dit was een mokerslag, recht in het gezicht. Alles wat je kon bedenken, maar dit niet!

Ze is ruim zes jaar bij ons geweest en we hebben van haar genoten. Ze was een geweldige vriend, een maatje. Ze mocht ze bij de kleinkinderen logeren als wij op vakantie gingen. Dan was het feest, iedereen was dol op haar.

Het is stil in huis. We zijn verdrietig. We missen haar.

Groet Jenny en Roelof Velde

LeekGroet Jenny en Roelof Velde Leek

Groet Jenny en Roelof Velde

tessa_001

 

Oktober 2014, Turbo

We hebben onze Turbo moeten laten inslapen. Hij is tot het laatste moment een blije vrolijke hond gebleven.
Op een gegeven moment moest hij braken en hierbij kwam er bloed mee.
Hierop meteen naar de dierenarts gegaan die foto’s heeft gemaakt. Hieruit bleek dat er een tumor aan zijn longen zat.
Deze was al zo ver gevorderd dat de dierenarts het advies gaf om hem te laten inslapen.
We hebben met zijn allen nog afscheid kunnen nemen. We missen hem heel erg.
Turbo heeft nooit iets laten merken dat er iets mis was met hem.
Dit kwam dan ook heel erg onverwacht en hard aan.
Het was een trouwe en lieve hond.

Met vriendelijke groet
Fam. Janssen

turbo_001

Augustus 2014, Tinka

Memoriam, het is een groot woord voor een klein hondje. Het hondje Tinka, dat we vier jaar bij ons mochten hebben en waarmee we zo’n plezier beleefden.
Ik zal beginnen waar haar leven eindigde. Dat was bij ons eigen huisje in Overijssel, op een terrein van een bungalowpark. Het staat aan de rand van
het terrein, uitkijkend over een wei met paarden. Daar liep Tinka regelmatig te schooieren. Het is nu bijna 5 weken geleden, dat we haar even kwijt waren.
Mijn man zag aan de smalle asfaltweg, zo’n kleine 100 meter van ons huisje vandaan, een paar mensen staan en onze Tinka lag daar aan de kant van de weg; ze bleek gegrepen te zijn door een auto, terwijl ze een kat achterna zat, vertelde men. Ze moet op slag dood zijn geweest. Wat een verdriet en wat een verlies en gemis.

Wij kregen Tinka afgelopen juli vier jaar geleden. Ik zag haar op internet (de site van de SDB) en vond haar meteen leuk om te zien: hoog op de poten, leuke bruine kleur, leuk koppie, alles was leuk aan haar. Dat vonden vele mensen die haar zagen en altijd vroeg een kind of het haar mocht aaien.
Daar moest Tinka eerst wel aan wennen, want ze vertrouwde de onverwachte bewegingen van kinderen niet zo. Maar door onze kleinkinderen leerde ze toch daarmee om te gaan.
Wat was het een actief hondje, precies zoals wij het wensten, want zelf zijn we ook altijd bezig: in huis, in de tuin, wandelen, fietsen enz. En Tinka vroeg veelvuldig om aandacht, wat we eigenlijk ook wel leuk vonden, dus vaak kreeg ze haar zin. Dat betekende: in het bos stokken gooien, in huis of tuin met de tennisbal gooien, die ze dan uit eigener beweging met haar neusje naar ons toerolde, zodat wij weer konden gooien.
Ze kon als een stokstaartje rechtop staan, regelmatig stond ze zo op de bank om naar buiten te kijken, als ze daar een hond vermoedde.
‘S ochtends stond ze ons altijd op te wachten boven aan de trap, voordat we haar gingen uitlaten. We hoefden maar onze voet op de eerste trede te zetten of we hoorden “boink, boink, boink”, ze had dan de tennisbal met haar neus de trap af laten rollen, zodat we die weer naar boven konden gooien, enz.
Zo had ze tal van grappige maniertjes om onze aandacht te vragen.
Wat wij ook prachtig vonden: als Tinka tijdens het wandelden een hond zag die haar aansprak en ze dan met elkaar gingen rennen, die andere hond kon haar nooit bijhouden, zo hard kon ze rennen, een feest om te zien.

Als we gingen kamperen mocht ze altijd mee, dat was heel gezellig; we hebben een kleine caravan en ’s avonds, als we gingen slapen, kroop ze helemaal onder de beddenplanken door en ging daar liggen waar ze overdag ook soms ligt. Ze hield zich de hele nacht rustig en ’s ochtend, zodra mijn man zijn kleren aan had, kwam ze eronder vandaan om uit te gaan.

Ach, wat missen we al deze leuke eigenaardigheidjes van Tinka. Zij was voor ons uniek. Misschien dat sommigen van u zich Tinka nog herinneren van de laatste reünie op de Rozendaalse hei, waar ook haar tweelingzusje aanwezig was (met een heel ander karakter, bleek). Tinka was het hondje dat bij het zien van zoveel honden angstig terug rende naar de auto.

Ze heeft in haar leven veel vrijheid gekend, daar waar het kon lieten we haar vrij rondlopen. Dat was dus ook het geval bij ons huisje in Overijssel, waar ze altijd bij ons in de buurt bleef, omdat ze wist, dat ze onze aandacht had. Echter kon ze aan die kat blijkbaar geen weerstand bieden, met voor haar en ons dramatische gevolgen.

In_memoriam_Tinka

Met vriendelijke groet, Puck Riedstra, Arnhem.

Februari 2014, Pingu

Our Pingu, Father Anthony’s Henry and Ivan’s Paloma died peacefully on 17 January 2014.
He had a lot of fun and he brought a lot of pleasure.
We miss him dearly and we remember him fondly.”

Nevi & Joep

In memoriam Pingu 001

Februari 2014, Harley (Zvjezdan)

Mijn eerste reis naar Bosnië was de mooiste van allemaal.
Daar heb ik je voor het eerst ontmoet.
Ik zag je ogen, ik zag hoe lief je was, ik zag hoe dol je was op aandacht.
Die aandacht gaf ik je, je was blij, je klapte met je kaken, je wilde nog meer knuffels, nog meer spelen, dus deden we dat, zoveel als we konden.
Aan het einde van de week, toen ik afscheid van je moest nemen, heb ik je toegefluisterd, je beloofd dat er een dag zou komen dat je naar Nederland zou gaan en dat je alle liefde en aandacht zou krijgen die je verdiende. Je bleef in mijn hoofd zitten.

Twee maanden later kwam je mee met Tanja en Eerhard.
Een na drie weken kwam je bij ons, wat waren we blij met je!!
Iedereen was weg van je, en jij was weg van iedereen.
Op straat keek je wildvreemde mensen aan met je allerliefste blik, je stopte, je kwispelde op je hardst en wachtte net zolang tot ze je aaiden. O wat was je dan blij!
Je was heel sociaal, niet alleen naar mensen maar ook naar andere honden.
Als we logeetjes hadden en er kwam een vreemde hond naar hen toe dan stond jij er atijd gelijk tussen. Je suste de boel als dat nodig was, jij hield niet van onenigheid.

Ik kan een boek over je schrijven, hoe geweldig je was.
Zes jaar lang mochten we intens genieten van jouw aanwezigheid, jouw vriendschap, jouw trouw en jouw liefde. Je betekende alles voor ons.
Het deed ons verschrikkelijk veel pijn om jou zo plotseling te moeten missen.
Een herseninfarct heeft een einde gemaakt aan jouw leven.
Een einde aan ons samenzijn.
Maar….. onze eindeloze liefde zal blijven voortbestaan.

Lieve Harley, wat missen wij je……

In memoriam Harley 031

December 2013, Sofija

Na mooie jaren hebben we op 26 maart 2013 afscheid moeten nemen van Sofija. Ze was erg ziek, een tumor en uitzaaiingen, ze kon niet meer beter worden. De dierenarts heeft haar in het bijzijn van Bas en mij laten inslapen.
De as en haar foto staan in de woonkamer met een lichtje dat vaak voor haar wordt aangestoken. Vergeten zal ze niet worden ze was zo lief en aanhankelijk, mijn prinsesje. Een goede vriendin die ik blijf missen. Een foto van een van de laatste dagen doe ik erbij waar ze heerlijk in haar mandje ligt te slapen. Ik vond het erg moeilijk om dit door te geven maar het moest er toch eens van komen.
Bedankt Sofija, lieve mooie meid, je was een grote schat.
Dini en Bas

In memoriam Sofija 001

December 2013, Okaca

Tot mijn zeer grote verdriet hebben wij Okaca op 21 oktober 2012 in moeten laten slapen. Ze had een zeer zware hartruis en ze kon niet meer op haar beentjes staan, het lopen kon ze niet meer.
Tot op de dag van haar dood lag ze nog op de vloer te spelen met een popje of liet ze zich knuffelen door de andere honden, alsof ze het voelde aankomen. Haar lichaam was gewoon op. Voor ons was deze beslissing zeer moeilijk, zeker omdat ze verder gezond was en geen tekenen vertoonde van enig pijn maar haar lichaam kon niet meer.
Het valt me zeer zwaar dit te moeten melden.
Okaca is in mijn armen ingeslapen.
Patricia

In memoriam Okaca 005

Oktober 2013, Louis

Lieve mensen,

In memoriam Louis 001

Tot mijn grote verdriet en dat van Liza en Griffin, heb ik Louis in de nacht van 12 op 13 oktober jl moeten laten inslapen. Louis had altijd al zeer slechte longen (verkalkte bronchiën) en hart en kreeg in september acute ernstige spondylose klachten. We hebben hulp in geroepen van een daarin gespecialiseerde arts die Louis op de been kreeg. Maar blijkbaar was de spondylose de introductie van de achteruitgang. Louis zijn spondylose kregen we enigszins onder controle, op zo’n manier dat hij toch wat rond kon scharrelen. Je begrijpt, alle hens aan dek, ik wilde elk moment bij louis zijn en hij bij mij. Maar zijn longen gingen heel snel achteruit, ondanks ondersteuning van de dierenarts daarin. (De dierenarts kon eigenlijk niet geloven dat Louis tot en met juni met mij en Liza samen meetrainden voor de alp d’huezes die ik opgerend ben.

Louis was voor zijn aandoening heel fit en rende altijd blij mee, maar wel in zijn eigen rustige In memoriam Louis 005ontspannen tempo, waar wij, ik en enkele medelopers ons op aanpasten). Op 12 oktober was hij heel slecht. We hebben op die dag, zoals altijd nog een heel klein stukje (50 m) samen heel gewandeld. Dat was heel intiem. En dat was al zwaar voor hem. Tijdens de nacht heeft Louis me wakker geblaft. Toen ik bij hem kwam was het duidelijk, als ik niet ingreep zou Louis stikken. Zo benauwd, hij wilde zo graag in mijn armen liggen. Ik heb om half twee snachts de dierenarts gebeld met de mededeling dat Louis ingeslapen moest worden. Ik ben naar hem toegereden, heb hem de praktijk in getild en in mijn armen is Louis zo liefdevol en zo rustig ingeslapen met zijn kopje tegen mijn borst. Ik heb louis daarna thuis ‘afgelegd’ en later naar het crematorium gebracht. Louis is twee dagen later gecremeerd en is weer thuis bij mij, net als zijn maatje Jack ruim tien maanden geleden. Het is nu stil in huis.

Ik, Liza en Griffin (die sinds mei uit roemenie bij me woont) missen Louis enorm. Het verdriet is heel groot. Zo’n klein mannetje, met zo’n ziekelijk lijfje, maar altijd zo dapper, zo lief en zo onnozel grappig. We zijn in een enorm gat gevallen. Ook omdat we in december 2012 al afscheid van Jack moesten nemen. Louis is ruim 9 jaar geworden en woonde sinds 2006 bij mij. Ik mis hem verschrikkelijk, maar ben ongelooflijk dankbaar wat hij mij in zijn relatief korte en zware leventje geleerd heeft. Namelijk dat alle fysieke beperkingen je niet hoeven te beperken. In 2009 heb ik, samen met mijn toenmalige drie honden Jack, Liza en Louis een marathon gelopen. En dat terwijl Louis vanaf zijn komst in Nederland al een long en hart afwijking had. Je begrijpt, de finish halen met drie honden los naast je is iets wat je de rest van je leven koestert. En de lopers die met mij meeliepen of zich bij mij aansloten, in sukkeltempo vanwege Louis, hebben het nu nog over die prachtige ervaring, want waar zie je een loper finishen begeleidt met zijn of haar enthousiaste honden? Uiteindelijk liepen we de finish over met 23 mensen om ons heen. Wat hebben we toen met elkaar genoten. En wat is Louis toen gekoesterd (en lies en Jack natuurlijk). Hij heeft toen bij heel veel mensen een plek in hun hart gekregen. En dat steunt me ook nu als ik reacties krijg over Louis zijn overlijden.

Ik ben trots op mijn kleine dappere Louis en hoop dat hij nu, daarboven bij Jack, eindelijk dat gezonde lijfje heeft wat hij altijd verdiende. En dat hij nu voluit kan galopperen zoals een echte whippet hoort te kunnen. Zodat hij het gevoel heeft dat hij echt kan vliegen.Er is niet alleen door mij, maar door veel anderen, heel veel van Louis gehouden. En dat troost mij. We hebben tijd nodig, niet alleen ik, maar vooral ook Liza om hier een plek aan te geven. Ondanks dat Louis niet met vreemde honden kon, was Liza zijn grote liefde. Wat hebben ze samen bij mij de boel op de kop gezet als ze als gekken samen aan het spelen waren, elkaars poten onderuit trekken, opelkaar springen of andere gekkigheden. Liza mist hem enorm. Vooral op de moment dat we gingen lopen, omdat ze dan saampjes hun plezier daarin deelden in het zo gek mogelijk doen. Ze aten samen uit één bak, dronken samen en sliepen samen in één mand terwijl er zat manden waren. Sinds Louis overlijden wil Liza alleen nog maar naast mijn bed slapen en zoekt ze overdag duidelijk troost bij griffin. Ze ligt tegen hem aan, ze wil haar voer met hem delen. En ze wil zodra ik thuis ben bij mij op de bank liggen. Voorheen gebeurde dat nooit. We zoeken met zijn drieën onze weg. En dat komt wel, daar heb ik vertrouwen in. Louis is nog elk moment bij ons, in mijn hart, gedachten en herinneringen.

Dank je wel Louis, voor het feit dat ik deel mocht zijn van je prachtige leventje.

Elze-Marie

September 2013, Lassie

Onze lieve Lassie is na een aantal pensioenjaren in een liefdevolle omgeving vredig ingeslapen.
Na het overleven van de oorlog op straat in Bosnië, doodsbedreigingen aan zijn vege lijf doordat zijn vachtje slechter werd, en een pittige reis naar ons landje, heeft hij echt genoten van een aantal prachtige jaren.

We zijn enorm dankbaar voor de kans die hij heeft gekregen, en denken met liefde aan hem terug.

Lieve Lassie, het ga je goed vriendje!

In memoriam Lassie

Juni 2013, Srdjan en Sivac

Familie Huiszoon had 4 lieve Bosnische honden een goed tehuis gegeven! Helaas hebben ze afscheid moeten nemen van 2 kanjers, Srdjan & Sivac.

Srdjan heeft 5 jaar van een goed leven mogen genieten. Helaas werd hij ernstig ziek en hebben ze de moeilijke beslissing moeten nemen om hem in te laten slapen.

Sivac kwam 7 jaar geleden mee uit Tuzla. Na een zwaar asielleven fleurde ze in Nederland helemaal op. Fam. Huiszoon heeft intens van haar genoten. Eind maart 2013 hebben ze haar moeten laten inslapen, na jarenlange trouwe dienst als kameraadje was haar tijd daar.

Rust zacht Srdjan & Sivac

In memoriam SrdjanIn memoriam Sivac

 

December 2012, Bika

Bika_004

Een ode aan Bika

 

30-08-2012 Senna (Hunja)

In_memoriam_Senna(hunja)

 

en een heel mooi filmpje ter herinnering aan Senna:

http://www.youtube.com/watch?v=1v83k_CGhnw?autoplay=0

 

 

5 juni 2012 Vili
Mijn lieve, allerliefste Vili is niet meer. Ze heeft het leven verloren aan een kwaadaardige tumor die inoperabel was. Wat zal ik haar liefde, rust, vertrouwen en tevredenheid missen.

In_memoriam_Vili1

In_memoriam_Vili2
8 april 2006 mocht ik haar ophalen in Herwijnen. Ze had een lange autorit achter de rug. Kwam regelrecht uit het asiel in Tuzla. Zo’n vreselijk zielig hoopje hond.

Wat heeft ze een angsten moeten overwinnen. De eerste weken durfde ze niet naar buiten. Binnen vond ik haar regelmatig ineengedoken in een hoekje. Heel geleidelijk aan ging het beter. Ze ging mee naar mijn werk. Lag lekker beschermd onder het bureau. Mijn baas (en andere mannen) moesten vooral uit het kantoor blijven. Ze heeft wat gegromd en aan broekspijpen gehangen. Gelukkig begreep iedereen waarom ze dit deed en hield rekening met haar. Ik ben ze daar nog steeds dankbaar voor.
In_memoriam_Vili3In de ruim 6 jaar die ze bij me was, is ze uitgegroeid tot een blije, gelukkige en tevreden hond. Al bleef haar traumatisch verleden altijd op de achter-grond aanwezig. Ze was gevoelig en kwetsbaar. Ze was een hond met een ge-bruiksaanwijzing welke ik gelukkig volledig begreep en kon toepassen.
Ze heeft hier een fijn leven gehad. Vooral de dagelijkse boswandeling was een feestje voor haar. Tot op het laatst ging ze achter de konijnen aan. Die vol-doening, dat opgeheven koppie van kijk ik dan, dat speciale loopje waarbij haar staart van links naar rechts zwierde en het leek of ze aldoor liep te kwispelen.
Wat laat ze een leegte achter. Zo’n eenheid, zo’n samenspel, zo’n wederzijds begrip en vertrouwen. Bijna niet te bevatten. Een waardevolle herinnering voor het leven!
Marian

In_memoriam_Vili4

O, wat moet ik missen
wat moet ik iedere dag weer
Vaarwel zeggen en achterlaten

Anna Enquist

 


16-03-2012

In_memoriam_Polly_001

Lieve Polly,

Ik zag je voor het eerst site van de DierenOpvang Bosnie en was meteen verkocht. Wij hadden al een boxer en wilden er graag nog een kleiner hondje bij. Je zat bij Lilian en Albert in Maastricht,een eind weg. Mijn man vond het veel te ver,zoek maar een hondje in buurt zei hij. Maar ik kreeg je niet uit mijn hoofd en na enige discussie ging hij toch overstag. Na ettelijke telefoontjes en een huis bezoek van dierenopvang gingen we richting Maastricht.

De klik was er meteen en na een gezellig bakje koffie bij Lilian en Albert gingen we weer richting huis,het hele eind terug zat je op schoot me aan te kijken.

Thuis gekomen maakte je kennis met Max, dat ging moeizaam, je was doodsbang en vertrouwde niets en niemand.

De eerste maanden moest je erg aan ons wennen en wij aan jou en dat verliep soms niet helemaal vlekkeloos.

Het heeft zeker 3 weken geduurd voordat mijn man je aan kon halen,maar langzamerhand begon je te wennen, je gaf niet gauw je vertrouwen aan mensen maar als dat er eenmaal was wilde je niets liever dan geknuffeld worden.

We gingen samen op cursus ,je was een voorbeeldige leerling,je deed alles voor een beloning (hele kleine stukjes kaas,daar was je gek op).

Ook de wandelingen van de dierenopvang waren een uitje, je herkende Lilian en Albert altijd meteen en was dan zo blij.

Toen je kwam had je een naar kuchje waarvan we dachten dat het wel weer over zou gaan,maar het ging niet over en werd erger en het bleek dat je longenfyseem had. Na de nodige medicijnen ging het weer goed ,alleen zat je wel voor de rest van je leven vast aan de pretnisolon,wat de vervelende bijwerking had dat je vacht steeds dunner werd en de rem met eten er volledig af was.

Onze boxer Max overleed, je miste hem niet, je vond het wel lekker rustig, je dagelijkse rondjes en liggen in je mand of op de bank en op schoot natuurlijk was genoeg voor je.

Maar wij vonden het iets te rustig en een boxer pup kwam erbij, Bono genaamd. En voorbij was de rust, het duurde en paar dagen dat je de kleine herrieschopper accepteerde

Maar toen gingen jullie rollebollend door de kamer,je wilde graag de baas zijn. Bono groeide op, je vond hem veel te druk en hield je liever afzijdigen trok je terug. Toen Bono 1 jaar oud was werd er bij hem een ernstige nierafwijking geconstateerd waar niets aan te doen was, hij is uiteindelijk 2 jaar en 4 maanden geworden. Na zijn overlijden kwam je weer uit je schulp,de rust was er weer.

Je leventje kabbelde verder, alleen je vacht werd dunner en dunner door de medicijnen, we hadden al een jasje aangeschaft voor de winter want dat was veel te koud voor je. Je werd ook dikker door de medicijnen maar ook door het eten, als je maar dacht dat het eetbaar was had je het al doorgeslikt, geeneens tijd om te kauwen. Zo at je een halve doos bitterballen op wat je bijna het leven koste, maar je krabbelde weer op. Tot de dag dat je in een onbewaakt moment een hele grillwost te pakken had gekregen. Dat heeft je uiteindelijk het leven gekost. Je was zo ziek en terwijl we op de dierenarts zaten te wachten overleed je.

Het doet me pijn dat je op deze manier gegaan bent, dat je na zo’n moeilijk begin van je leventje op deze manier moest eindigen. Maar het troost me dat je het in de tussenliggende tijd wel vreselijk naar je zin hebt gehad bij ons.

Als ik aan je teug denk zie ik het hondje dat op haar rug op de bank ligt en met haar pootjes over haar koppetje wrijft,dat deed je altijd als je het naar je zin had.

Je zal voor altijd een warm plekje in ons hart hebben en ik denk met liefde aan je terug, mijn kleine vriendinnetje.

Daar wil ik de Dierenopvang Bosnie voor bedanken,dat ze gezorgd hebben dat je in ons leven kwam. En vooral wil ik Lilian (en Albert) bedanken voor de liefdevolle opvang in het begin en het verdere medeleven.

Terry van der Sar en familie


 

20-07-2010

In memoriam Lili

In_memoriam_Lili_004

Lieve Lili,

Je viel met je neusje in de boter, je gastgezin was direct gek op je en je mocht blijven. Bijna drie jaar heb je volop genoten van een geweldig leven. De band met je baasjes was heel hecht en je ging overal mee naar toe. Je kreeg eindelijk wat je echt verdiende!

Helaas hebben je lieve baasjes deze week plotseling afscheid moeten nemen. Een schok voor iedereen die jou kende, want je was werkelijk een geweldig lieve hond.

Corrie en Henk, heel veel sterkte bij het verwerken van dit verdriet, we denken aan jullie!


 

10-06-2010

In memoriam Idefix

In_memoriam_idefix_002

Lieve Idefix,

Zo klein en zo dapper. Je had geen goede start, een heel naar begin. Je geluk begon toen Rene het niet over haar hart kon verkrijgen je achter te laten in de wetenschap dat je nooit de zorg zou krijgen die je nodig had. Je ging mee naar Nederland, met misschien een gouden toekomst. Die kans, die werd je zo gegund. Maar helaas hebben je lieve baasjes, Rene en Jasper, vandaag afscheid van je moeten nemen. Een afschuwelijk moment voor hun allebei, maar een hele verstandige beslissing waar we heel veel respect voor hebben.

Rene en Jasper, ontzettend veel sterkte, we kunnen het niet genoeg zeggen, en namens Idefix, heel erg bedankt voor de unieke kans! Het zal je maar gebeuren, kom je na een waanzinnig slechte start in zo’n liefdevol huis terecht, dat is toch maar een geweldige manier om te proeven van het echte goede leven, dankzij jullie!


 

29-11-2009

In memoriam Monica

In_memoriam_monica_002

Lieve Monica,

Elvira heeft je in Bosnië gevonden als pup langs de kant van de weg, samen met je broertje Rex. Jullie moeder was doodgereden. Elvira heeft jullie mee naar huis genomen en voor jullie gezorgd.
Toen je drie maanden oud was hebben we je voor het eerst gezien. Wat was je mooi, zo klein en wollig en een beetje bang. Je ontdekte dat knuffelen wel heel erg fijn was en je kreeg langzaam vertrouwen.
Je broertje heeft het niet gered maar met jou ging het goed, heel goed.

In november 2008 mocht je mee naar Nederland, op naar een nieuw bestaan. Opvanggezin Marjon heeft zich over jou ontfermd en het hele gezin besloot al heel snel om je niet meer te laten gaan.

In een jaar tijd ben je uitgegroeid tot een grote, lieve knappe en sterke hond. Je kreeg zoveel liefde en zoveel aandacht van je nieuwe familie en je nieuwe hondenvriendjes in het gezin. Je was gewoon gelukkig!

Toen ineens stopte plotseling je hartje ermee. Veel te vroeg, lieve Monica.
Niemand wilde jou zo vroeg missen maar helaas is er anders bepaald voor jou.

In je veel te korte leventje heb je het gelukkig heel fijn gehad en daar zijn we Marjon en haar gezin erg dankbaar voor.

Marjon, wij wensen jullie dan ook veel sterkte en onze dank voor alles wat jullie Monica hebben gegeven.

Rust zacht, lieve Monica.


 

6-9-2009

In memoriam Jet

In_memoriam_jet_002
In_memoriam_jet_006

Lieve Jet,

als kleine ukkepuk van 7 weken haalden wij jou in november 2007 samen met je zusjes op bij een fabriek in Bosnië en kreeg je een liefdevol en veilig onderkomen in het hondenasiel van Orasje.

In september 2008 was jij 1 van de geluksvogels die mee mocht naar Nederland. Een maand later moest je nog eenmaal je vertrouwde omgeving verlaten en vond jij je gouden mandje in Roosendaal bij Judith, René en Remco. Wat waren zij blij met jou en jij met hun. Helaas heeft dit geluk niet lang mogen duren en hebben zij jou op 6 september 2009 na een tragisch ongeluk moeten loslaten.
Vergeten zullen ze je nooit, je houdt een plekje in hun hart.

Lieve Jet, rust zacht, ook wij SDB-vrijwilligers zullen je nooit vergeten!

Judith, René en Remco, bedankt voor jullie goede zorgen en heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van Jet.


 

4-3-2009

In memoriam Anna

In_memoriam_Anna_001

Helaas hebben de nieuwe baasjes te snel afscheid moeten nemen van lieve Anna. We wensen hun en de vrijwilligers sterkte met dit verlies. Het was een onverwacht en droevig bericht voor alle betrokkenen. Wij willen iedereen bedanken voor het meeleven. Lieve Anna, we missen je enorm


 

12 februari 2007

In memoriam Junak

In_memoriam_Junak_001

Met heel veel pijn en verdriet in ons hart hebben wij, nadat hij ruim een jaar geleden bij ons een nieuw huis en nieuwe vriendjes gevonden had, afscheid moeten nemen van Junak. Na vier weken heel erg ziek geweest te zijnkwam het moment dat wij de moeilijkste beslissing moesten nemen die dierenliefhebbers soms moeten maken.
Bijgestaan door Wilma en Willeke en in het bijzijn van al Junak zijn vriendjes hebben wij hem op maandagavond zijn rust teruggegeven, waar hij in de tijd dat hij bij ons heeft mogen zijn, zo van genoten heeft.

Wij zullen Junak blijven herinneren als het grappige en lieve vriendje van onze Noortje,Lotje,Sjimmie, Micky en Elmo. We hopen dat Junak bij ons een liefdevol huis had gevonden voor de tijd die hij hier heeft mogen zijn. Helaas heeft die tijd vele malen korter mogen zijn dan iedereen voor Junak voor ogen had.

Wij willen hierbij alle vrijwilligers van de stichting en met name Wilma, Willeke en de dierenartsen die Junak behandeld hebben bedanken voor al hun liefde en inzet die alle hondjes, hun gastgezinnen en wij als adoptieouders mogen ontvangen.

Tom, Esther en Sanne


 

06-12-2006

Omaatje is niet meer

Één van de eerste honden die mee is gekomen uit het asiel is Omaatje.
Omaatje is gisteren 5 dec 2006 overleden.
We wensen Sjaan en de familie veel sterkte met het verlies van Omie.

In_memoriam_Oma_001

Het is vandaag een trieste dag, het leven is zo dubbel. Vanmorgen vond ik ons Omaatje dood in haar mandje, ze is in haar slaap overleden. Mirjam (die als vrijwilligster mee ging naar het asiel in okt 2003) heeft haar mee genomen 3 jaar geleden en ze is al die tijd bij ons gebleven.

Omaatje was bijzonder. Mirjam heeft haar in het asiel gevonden als een vies hoopje hond, ze is aan het poetsen en knippen gegaan en er kwam een guitig hondje onder vandaan. Niemand wist hoe oud ze was, ze liep wobbelig, of dat ze heel de tijd aan het dansen was en had af en toe spastische bewegingen in haar spieren. Omaatje had hondenziekten gehad, vandaar haar spasme en wobbelend lopen, we hebben haar toen maar Omaatje genoemd wat later verbasterd werd in Omie.

Omie heeft en bere tijd gehad, lekker humeurig soms tegen de andere honden als ze haar stoorde in haar beauty slaapje.

Bijzondere Omaatje rust zacht.

Sjaan


 

28 september 2006

Spot is niet meer

In_memoriam_Spot_001

 


 

december 2004

In Memoriam Jessie

In_memoriam_Jessie_001
In het midden Jessie, samen met ‘zijn’ twee meiden. Dec 2004 heeft Jessie zijn laatste adem uitgeblazen. Hij heeft ruim een jaar bij Nicole gewoond en hij had zich geen beter jaar kunnen wensen. Nicole heeft Jessie meegenomen uit het asiel om hem een waardig eind te geven en dat heeft hij zeker gehad. Nicole je bent een kanjer, we zullen Jessie niet vergeten.

Wilma