Hilda aan het woord

Een jaar of 10 geleden kwam ik min of meer bij toeval op de Site van de SDB terecht. Omdat de aanpak van het zwerfdierenprobleem mij erg aansprak meldde ik me aan als vrijwilligster. In die tijd stond er nog veel in het teken van het verzamelen van allerlei spullen voor de honden in Bosnië en al snel was mijn huis geen huis meer maar een opslagplaats geworden van dekens en hondenvoer, medicijnen enz.

Regelmatig bracht ik even een bezoek aan een dierenspeciaalzaak om de situatie uit te leggen en al snel kwamen de telefoontjes dat er weer een partij voer klaar stond.

Het hoogtepunt was toch wel toen ik in 2012 met Suze mee naar Bosnië reed. Een bezoek aan “ons” asiel in Orasje. Wat veel honden maar ik zag met eigen ogen dat het over het algemeen blije honden waren en ze werden goed verzorgt door het weinige personeel. Er lag sneeuw en het was koud en in gedachten zie ik nog het kleine houtkacheltje waar men even snel de handen kon warmen.

Wat een wereld van verschil.

5 honden zouden mee naar Nederland komen en ik was blij dat er weer een paar mee gingen die daar al lang zaten. Zelf heb ik Kanjo geadopteerd. Hij was oud, zat er al bijna zijn hele leven en zwaar hartpatiënt. Geen seconde spijt heb ik gehad want wat een dankbare, lieve hond was hij. Met wat medicijnen knapte hij een stuk op en mocht ik nog anderhalf jaar van hem genieten en ik niet alleen.

Wat ik nu voornamelijk doe is het opvangen van hondjes. Ontzettend leuk is dat en er zijn er nu zo’n stuk of 14 hondjes hier geweest. Met m’n eigen Bosnische dames klikt het altijd snel en ook vormen de poezen geen enkel probleem. Ook het contact tussen de nieuwe eigenaren van de geadopteerde hondjes is heel leuk. Natuurlijk is het slikken als zo’n hondje weer weggaat want houden wil je ze allemaal wel maar omdat er zo weinig hondjes een kans krijgen om hier een nieuw huiselijk leven te krijgen moet je wel blij zijn.

20151217_nieuws