Reisverslag Orasje, door Ingrid, juli 2016

Lieve lezer,

Hieronder een brief namens Max, Ingrid heeft hem geholpen met het schrijven, want dat lukte niet met die lompe harige poten van hem.

Wat is er veel gebeurd in de afgelopen maanden. In april kwam Suze weer naar ons mooie asiel in Orasje. Deze keer was het wat anders dan anders, ze had namelijk 4 drukke dames meegenomen. Allemaal hartstikke leuk en gezellig, maar ik had al heel snel door dat ze niet voor ons kwamen……(zie ook foto’s van het bezoek aan het asiel)

Ik hoorde namelijk andere namen vallen. Simon was me al snel duidelijk , de blonde dame was niet meer weg te blaffen bij hem. Ik heb nog heel even geprobeerd om haar telefoonnummer te pakken te krijgen en toen dat niet lukte heb ik zelfs haar telefoon afgepakt…(ik ben razendsnel he !) Maar ja, Ada riep me tot de orde en dan moet ik natuurlijk luisteren . Dus ,met tegenzin dat dan weer wel, heb ik haar telefoon teruggegeven.

Daags erna hoorde ik dat Kimmi , Bebena , Spela, Tigi en Masa mee mochten in de auto naar Nederland. Natuurlijk was ik jaloers, maar ik had ook eigenlijk nog geen idee waar ze nou precies naar toe gingen. Nederland klonk heel ver weg, maar ja…wat het precies was? Op de dag dat ze vertrokken was ik toch een beetje verdrietig, het is vast en zeker mooi daar. Waarom gaan er anders steeds honden die kant op?

20160726_nieuwsbrief5De zomer brak aan, en het werd warm heel erg warm. Ik werd geknipt en gewassen( het zag er niet echt heel fraai uit hoor) voelde me net een poedel. Maar ik moet toegeven het hielp wel tegen de extreme temperaturen. En opeens uit het niets waren de 4 dames die Suze had geïntroduceerd er weer! Wat bleek…..ze waren zo onder de indruk van Rubi (die onhandige met het gebroken pootje) dat ze een actie op touw gezet hadden en haar kwamen ophalen.

En net toen ik dacht : ”Jeetje Rubi zit hier pas een paar maanden en ik al jaren…” hoorde ik Nikad en Ada praten. Ze zaten in het provisorische keukentje toen ik nog meer namen hoorde vallen.  Nikad zei : “Wat ben ik blij dat Rubi  geopereerd kan worden, en wat fijn dat Max en Liza ook eindelijk een vaste plek krijgen” (geen idee wat dat betekende maar het klonk in ieder geval mooi!) Zou ik dan toch eindelijk ook naar dat Nederland mogen?

Een paar dagen was het weer feest, er werd veel geknuffeld en we kregen allemaal steeds extraatjes. Iedereen was blij dat er weer gasten waren.  Op een gegeven moment kwamen er 2 dames in ons hok met een of ander gek touw wat ze om ons lijf deden. “We gaan even het tuig passen voor morgen” zei er eentje. Ik dacht bij mezelf, laat ik me maar een beetje gedeisd houden straks mag ik niet mee! Dus ik liet gewillig toe dat ze het tuig aandeden. De camouflage kleur misstaat me niet he!?

En opeens op zondagmorgen vroeg hoorde ik een auto aankomen, ik weet ondertussen dat wanneer er voor 5 uur iemand bij de poort staat dit betekend dat er honden opgehaald worden die daarna niet meer terugkomen hier. Ik was helemaal op van de zenuwen. Nikad kwam mij als eerste ophalen, daarna Rubi , Zorana  ,Liza en Stella. We moesten allemaal in een bench en werden opgestapeld in een auto. Nou ik had werkelijk geen idee wat er stond te gebeuren. Maar ik dacht wel “Yes I am in!”

De spanning gierde niet alleen bij mij door mijn lijf, maar ook bij de Hollandse dames en Ada Nikad en Svjetlana. De laatste 3 huilden allemaal hete tranen  toen de deuren dicht gingen en ze ons uitzwaaiden… Op naar Nederland.

Bij de grens aangekomen van Bosnië naar Kroatië hoorde ik een norse stem in het Bosnisch zeggen “Rješavanje problema” Ik schrok me naar, en dacht “Oh jee straks gaat het hele feest niet door” Maar gelukkig bleken alle papieren in orde, gooiden de dames nog wat charmes in de strijd en Stella en Rubi wat geblaf zodat we na 25 minuten vertraging toch door konden rijden.

De reis kon nu echt beginnen. Reis zeg ik? Zeg maar barre tocht. Mijn hemeltje wat een trip. We hebben echt uren en uren in de bench in de auto gezeten. Wanneer de auto stopte kregen we een klein beetje water en af en toe een klein hapje. Das maar goed ook, want anders had ik mijn bench niet schoon gehouden 😉

Op een gegeven moment kwamen we blijkbaar in Nederland aan, de dames werden steeds drukker en blijer. Ik hoorde kreten als “ Yes we hebben het gehaald/Nu gaan we iedereen afleveren/Ik moet Suze smsen dat iedereen veilig in Nld is” en meer van zulk soort dingen. Als eerste gingen Zorana en Stella uit de auto. Na opnieuw een stuk rijden Rubi  en toen waren wij eindelijk aan de beurt. Ja wij!! Want mijn lieve vriendinnetje Liza is nog steeds bij mij! 20160726_nieuwsbrief4

We kwamen aan op een prachtig ruim en mooi landelijk gelegen erf in een pittoresk dorpje vlak bij Harderwijk. Er stonden een man en vrouw op ons te wachten. Ze waren allebei nerveus zag ik. Maar ja, dat waren Liza en ik ook. Zoals je ziet slooft Liza zich een beetje  uit, maar ik heb nu al gezien dat ik die man met baard en al ga inpakken met mijn charmes!

Tja….en toen gingen de meisjes naar huis en bleven wij achter bij Bernard en Diny. Onze nieuwe baasjes. Ze zijn echt heel erg lief voor ons. We gaan elke dag uit wandelen, we worden elke dag geknuffeld en we krijgen heerlijk eten. Het hok is ook echt heel erg mooi, en Bernard heeft beloofd om zsm een mooi uitloopveldje voor ons te maken zodat we heerlijk kunnen rennen. Ondanks dat ik het best een beetje gek vind dat het hier zo rustig is, geen blaffende honden heel de dag . Dat ik de mensen van het asiel uit Orasje mis en dat ik werkelijk nog geen bal versta van wat ze hier zeggen ga ik het hier vast en zeker wel naar mijn zin hebben.

Ik heb maar 1 groot verdriet….en dat is dat ik het mijn maatjes zo vreselijk gun dat ze het net zo fijn gaan hebben als Liza en ik. Dat ze echt nooit meer honger hoeven te hebben, dat ze goed voer krijgen en goeie medische verzorging. Dat werd en wordt nog steeds mede mogelijk gemaakt door mensen zoals u. Ik wil u dan ook echt heel hartelijk danken voor al de tijd dat u ons in Orasje gesteund heeft door mij als adoptie op afstand hond te kiezen. Door uw hulp heeft u geholpen aan het voortbestaan van het asiel “Poslednja oaza” De plek waar voor ons het leven weer leefbaar werd. Waardoor we niet meer op straat hoefden te zwerven en dag in dag uit voor ons leven te vrezen.

Ik weet dat het heel brutaal is wat ik nu ga zeggen, maar mocht u het adoptie op afstand project willen blijven steunen door een maatje van mij als adoptie op afstand hond te kiezen dan ben ik u eeuwig dankbaar. Nogmaals heel veel dank voor al uw liefde en steun, het allerbeste gewenst en heel veel liefs van mij. (nu stop ik er snel mee anders hou ik het niet droog)

 

Liefs Max

20160726_nieuwsbrief3